ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Τάνιας Χαμοπούλου για το βιβλίο "Η Κλειώ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ " ΕΦΗ ΚΑΓΞΙΔΟΥ, εκδόσεις ΕΞΗ

Η ΚΛΕΙΩ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ

Έφη Καγξίδου

Εκδόσεις ΕΞΗ

Η Κλειώ Μενόγλου, του Θανάση και της Πελαγίας, πρόσφυγες από το Τσεσμέ της Ερυθραίας, γεννήθηκε στο Τουρκοχώρι, στις όχθες της λίμνης Κάρλα στη Θεσσαλία, του Βάλτου για τους ντόπιους της περιοχής. Ένας τόπος με πανάρχαια ιστορία, που συνδέεται άμεσα με τη γέννηση της Αργοναυτικής Εκστρατείας, μυθικές Κενταυρομαχίες, αλλά και τοπικούς θρύλους για ιερές χρυσές κουκουβάγιες και νεράιδες. 

Η Κλειώ μεγάλωσε δύσκολα. Ο Νέστορας, ο δάσκαλος του χωριού και ο γιος του Ορέστης ήταν πάντα στο πλευρό της, φύλακες άγγελοι. Οι δυο τους είχαν φτιάξει την "πολιτεία των πτηνών", ένα καταφύγιο στο οποίο τάιζαν και φρόντιζαν άρρωστα και τραυματισμένα πουλιά. Η Κλειώ περνούσε πολλές ώρες μέσα στην "πολιτεία" και ανάμεσα σε εκείνη και τον ήταυρο, ένα είδος μεγαλόσωμου ερωδιού με καστανό φτέρωμα, χοντρό λαιμό, κοντά πόδια και ιδιότυπο περπάτημα, αναπτύχθηκε μία ιδιότυπη φιλία. Το «θεριό του Βάλτου» όπως το έλεγαν εξαιτίας του βραχνού και χαρακτηριστικού κρωγμού του, προστάτευε και ειδοποιούσε την Κλειώ για κινδύνους. Η όμορφη μα άτυχη 17χρονη Κλειώ γνώρισε τον άξεστο και βίαιο Λιάκο Γιαννούλη, τον επονομαζόμενο Κένταυρο, τον πιο σκληρό τσιφλικά της Θεσσαλίας, ο οποίος δεν δίστασε να γίνει φίλος με τους Γερμανούς Ναζί, μισούσε τους Εβραίους και τους Γύφτους και θεωρούσε τους πρόσφυγες μη καθαρόαιμους Έλληνες. Ο Αφέντης του κάμπου ήταν υπεύθυνος για πολλές αδικίες, αυτοκτονίες κοριτσιών και καταστροφές αγροτών...κάποιος έπρεπε να τον σταματήσει...

Έντεκα χρόνια μετά, τον Αύγουστο του '62, οι εφημερίδες περιγράφουν πανηγυρικά τα οφέλη ενός σημαντικού έργου για την γεωργική ανάπτυξη της Θεσσαλίας. Ξεκινάει η αποστράγγιση της λίμνης Κάρλα. Τα νερά της λίμνης υποχωρούν βασανιστικά και απειλούν να ξεσκεπάσουν θαμμένα μυστικά στον πάτο της. Επτά σκιές βγαίνουν στο φως και δηλώνουν αποφασισμένες να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να πληρώσουν το τίμημα. Είναι έτοιμες να τιμωρηθούν για την απόφασή τους να αψηφήσουν τους νόμους και να αποδώσουν τη δική τους δικαιοσύνη.

Κάποια μυστικά όμως δεν θάβονται ποτέ. Ζουν, αναπνέουν και κάποια στιγμή ζητούν δικαίωση. Η ώρα της αλήθειας έφτασε και η ομίχλη είναι η μόνη που τη γνωρίζει! Δύο αδέρφια...ένας άγγελος και ένας διάολος και ένα "Σ' αγαπώ" που άργησε να ειπωθεί.

Η συγγραφέας καταφέρνει να δημιουργήσει έντονες εικόνες και ατμοσφαιρικές περιγραφές, μεταφέροντας με ζωντάνια τα συναισθήματα και τις δυσκολίες των ηρώων της. Η Κλειώ παρουσιάζεται ως μια δυναμική και ανθρώπινη ηρωίδα, με την οποία ο αναγνώστης εύκολα ταυτίζεται και συμπονεί. Είναι μια γυναίκα που μεγαλώνει μέσα σε δύσκολες συνθήκες και έρχεται αντιμέτωπη με κοινωνικές προκαταλήψεις, προσωπικές απώλειες και σκληρές δοκιμασίες. Μέσα από τον αγώνα της να επιβιώσει και να βρει τη θέση της στη ζωή, αποκαλύπτονται μυστικά, έντονα συναισθήματα και σχέσεις που δοκιμάζονται στον χρόνο.

"Η Κλειώ του βάλτου" της Έφης Καγξίδου είναι ένα βαθιά συναισθηματικό και καλογραμμένο μυθιστόρημα που καθηλώνει τον αναγνώστη από τις πρώτες σελίδες. Συνδυάζει το δράμα, την αγάπη, την αξιοπρέπεια και τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής απέναντι στις δυσκολίες, τον πόνο και τις αδικίες. Πρόκειται για μία συγκλονιστική ιστορία για τον ανεκπλήρωτο έρωτα, τις δεύτερες ευκαιρίες, την γυναικεία αντοχή, τη σιωπηλή οργή και την ανάγκη για τιμωρία, λύτρωση και εξιλέωση μέσω της αυτοδικίας. Η άμεση και ρέουσα γραφή, η έντονη πλοκή, οι συναισθηματικές κορυφώσεις και οι ανατροπές κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος.

Ένα βιβλίο γεμάτο ευαισθησία, δύναμη και ελπίδα, με ένα καθηλωτικό και λυτρωτικό τέλος που αφήνει έντονα συναισθήματα και όμορφα μηνύματα στον αναγνώστη.

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Αναστασίας Δημακοπούλου για το βιβλίο "ΧΟΡΟΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ" ΝΙΚΟΛ ΑΝΝΑ ΜΑΝΙΑΤΗ, Εκδόσεις Ψυχογιός

ΝΙΚΟΛ-ΑΝΝΑ ΜΑΝΙΑΤΗ

ΧΟΡΟΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ 

 

  Η πολυγραφότατη και ιδιαίτερα δημοφιλής συγγραφέας Νικόλ‑Άννα Μανιάτη, με το μυθιστόρημά της Χορός στο σκοτάδι, επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά την ικανότητά της να συνδυάζει το αστυνομικό μυστήριο με βαθύτερους κοινωνικούς προβληματισμούς. Η συγγραφέας δεν περιορίζεται στην παρουσίαση μιας απλής υπόθεσης εγκλήματος, αλλά δημιουργεί ένα σύνθετο πλέγμα γεγονότων, όπου πολλοί φόνοι και εξαφανίσεις συνδέονται σταδιακά μεταξύ τους. Το «σκοτάδι» του τίτλου συμβολίζει τόσο την έλλειψη στοιχείων όσο και τη σκοτεινή πλευρά της κοινωνίας και των ανθρώπων.

 

  Κεντρικός ήρωας είναι ο υπαστυνόμος Περικλής Χρηστίδης, ένας άνθρωπος που δεν παρουσιάζεται ως αλάνθαστος ή υπερήρωας. Αντίθετα, η συγγραφέας τον δείχνει με τις αδυναμίες, τους φόβους και τις εσωτερικές του συγκρούσεις. Αυτή η ανθρώπινη διάσταση τον κάνει πιο αληθινό και επιτρέπει στον αναγνώστη να ταυτιστεί μαζί του. Η πορεία του μέσα στην υπόθεση μοιάζει με έναν «χορό στο σκοτάδι», όπου κάθε στοιχείο μπορεί να είναι παραπλανητικό και κάθε βήμα κρύβει κινδύνους.

 

  Το βιβλίο έχει έντονη κοινωνική διάσταση. Η συγγραφέας αγγίζει θέματα όπως η σωματεμπορία, η εκμετάλλευση γυναικών και η αδιαφορία των θεσμών. Χωρίς υπερβολές ή διδακτισμό, παρουσιάζει μια σκληρή πραγματικότητα που συχνά μένει κρυμμένη.

 

  Αφηγηματικά, η ιστορία προχωρά μέσα από πολλές διαφορετικές υποθέσεις που εξελίσσονται ταυτόχρονα. Στην αρχή φαίνονται άσχετες μεταξύ τους, αλλά όσο προχωρά το βιβλίο αρχίζουν σιγά‑σιγά να ενώνονται, σαν κομμάτια από ένα παζλ που τελικά σχηματίζουν μια ενιαία εικόνα. Αυτή η τεχνική δίνει ζωντάνια και ρυθμό στην αφήγηση, γιατί ο αναγνώστης θέλει συνεχώς να μάθει, πώς συνδέεται το ένα γεγονός με το άλλο. Παρόλο που υπάρχουν πολλές παράλληλες γραμμές, η συγγραφέας δεν μπερδεύει τον αναγνώστη, τον καθοδηγεί ομαλά από τη μία εξέλιξη στην άλλη.  Η συγγραφέας ξέρει πότε να αποκαλύψει ένα στοιχείο και πότε να αφήσει κάτι μισό, ώστε να κρατήσει την αγωνία. Η αφήγηση είναι τόσο ζωντανή και καλοδουλεμένη, ώστε ο αναγνώστης νιώθει ότι συμμετέχει ενεργά στην έρευνα και ότι κάθε νέο κεφάλαιο τον φέρνει πιο κοντά στη λύση.

 

  Συμπερασματικά, το Χορός στο σκοτάδι είναι ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει το αστυνομικό μυστήριο με μια ουσιαστική κοινωνική ματιά. Η Νικόλ‑Άννα Μανιάτη καταφέρνει να δημιουργήσει μια ιστορία που κρατά τον αναγνώστη σε αγωνία, ενώ ταυτόχρονα τον κάνει να προβληματιστεί για τη βία, την εκμετάλλευση και τις σκοτεινές πλευρές της σύγχρονης κοινωνίας. Με ρεαλιστικούς χαρακτήρες και προσεγμένη αφήγηση, το βιβλίο δείχνει πως η αναζήτηση της αλήθειας δεν είναι ποτέ εύκολη υπόθεση, αλλά απαιτεί επιμονή, θάρρος και ηθική δύναμη.

 

  Εν κατακλείδι, είναι ένα βιβλίο που δεν προσφέρει μόνο ευχάριστη ανάγνωση αλλά και ουσιαστικό προβληματισμό, καθώς καταφέρνει να κερδίσει την προσοχή του αναγνώστη από την αρχή και να τη διατηρήσει μέχρι την τελευταία σελίδα.

 

Κωνσταντίνος Καβάφης, γράφει η Γιούλη Γεωργία Τσακάλου

Σαν σήμερα γεννήθηκε, 29 Απρίλη 1863

Σαν σήμερα πέθανε 29 Απρίλη 1933

Ο Κωνσταντίνος Π. Καβάφης διάλεξε ή ίσως του έλαχε να κλείσει τον κύκλο του την ίδια μέρα που τον άνοιξε.

29 Απριλίου.

Σαν να ήθελε να μας θυμίσει πως κάποια πράγματα δεν είναι αρχή και τέλος, αλλά ένας συνεχής, υπόγειος παλμός.

Και τι πιο καβαφικό από αυτό;

Η ζωή να επιστρέφει στον εαυτό της.

Η μνήμη να γίνεται ποίηση.

Και η ποίηση… να γίνεται σχεδόν μοίρα.

Στην άκρη μιας πόλης που δεν τον χώρεσε ποτέ ολόκληρο, κι όμως τον κουβαλά αιώνια, κάθεται ο Καβάφης.

Όχι σε βάθρο. Όχι απόμακρος.

Σε ένα παγκάκι. Δίπλα σου.

Και κάπως έτσι, η ποίηση σταματά να είναι βιβλίο και γίνεται παρουσία.

Στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, εκεί που περνούν βιαστικά τουρίστες, ερωτευμένοι και κουρασμένοι Αθηναίοι, ο Καβάφης δεν στέκει σαν άγαλμα. Περιμένει. Σε προκαλεί σχεδόν να καθίσεις δίπλα του να πεις τα δικά σου, να ακούσεις τα δικά του.

Γιατί ο Καβάφης δεν ήταν ποτέ ποιητής της απόστασης.

Ήταν ποιητής της εσωτερικής φωνής.

Της σιωπής που πονάει.

Της αλήθειας που δεν φωνάζει αλλά μένει.

Αλεξανδρινός μέχρι το κόκαλο.

Με βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν, αλλά καρδιά βυθισμένη στο πιο δύσκολο παρόν: τον άνθρωπο.

Τον φόβο. Την επιθυμία. Την ήττα που δεν φαίνεται.

Και τώρα, ειρωνεία σχεδόν ποιητική, επιστρέφει στην Αθήνα.

Όχι για να δοξαστεί.

Αλλά για να συνυπάρξει.

Το γλυπτό, δωρεά του Ιδρύματος Ωνάση στον Δήμο Αθηναίων, δεν τον υψώνει. Τον φέρνει στο ύψος μας. Σχεδόν επικίνδυνα κοντά.

Σαν να σου λέει:

«Μη με θαυμάζεις. Κατάλαβέ με.»

Και κάπου εκεί θυμάσαι ή ίσως νιώθεις για πρώτη φορά, ότι ο Καβάφης δεν γράφτηκε για να τον διαβάζουμε.

Γράφτηκε για να μας ξεγυμνώνει.

Γιατί κάθε «Ιθάκη» δεν είναι ταξίδι. Είναι δοκιμασία.

Κάθε «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον» δεν είναι ιστορία. Είναι προειδοποίηση.

Και κάθε του ποίημα… είναι μια μικρή, επικίνδυνη αλήθεια.

Και εσύ, που είσαι από την πόλη του, από την Αλεξάνδρεια του μύθου και της μνήμης, το ξέρεις καλύτερα:

ο Καβάφης δεν ανήκει σε καμία πόλη.

Ανήκει σε όσους άντεξαν να κοιτάξουν μέσα τους.

Κι αν ποτέ περάσεις από εκεί, μην τον προσπεράσεις.

Κάτσε δίπλα του.

Δεν θα σου μιλήσει.

Αλλά θα σε καταλάβει.

«Ο ποιητής της καρδιάς μου.

Ο ποιητής κάθε Αλεξανδρινού που, όσο κι αν φεύγει, δεν ξεχνά από πού ξεκίνησε.»

 Γιούλη Τσακάλου