ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Τάνιας Χαμοπούλου για το βιβλίο "Το άλλο της μισό" Μαρία Τζιρίτα, εκδόσεις Ψυχογιός

«ΤΟ ΑΛΛΟ ΤΗΣ ΜΙΣΟ»

Μαρία Τζιρίτα

Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 

Η Ιουλία γεννήθηκε σε ένα χωριό της Κέρκυρας τη δεκαετία του 1970, από λάθος και ακατάλληλους γονείς. Ανάμεσα σε βλέμματα που γύριζαν αλλού και σε σιωπές που σκέπαζαν τα πάντα, η παιδική της ηλικία σφραγίστηκε από αδιαφορία, βία και προδοσία. Εκείνοι που την έφεραν στον κόσμο και όφειλαν να την προστατεύουν, την κακοποίησαν, της στέρησαν την αγάπη, την φροντίδα και την αγκαλιά, της κατέστρεψαν το σώμα και την ψυχή της. Ήταν πάντα φοβισμένη, δεν έπαιζε, δεν έκανε φίλους και δεν ήταν ένα χαρούμενο παιδί. Η Ιουλία έμαθε να επιβιώνει με φόβο και ενοχή, να ζητιανεύει αγάπη κι αποδοχή από λάθος ανθρώπους. Έμαθε να ανέχεται, να κλαίει σιωπηλά και να συγχωρεί. Τα τραύματα έγιναν δεύτερο δέρμα της και η ζωή της μια ατέλειωτη μάχη με την κατάθλιψη.

Κοντά στα σαράντα της χρόνια, όταν πίστεψε πως επιτέλους βρήκε την ευτυχία, προδόθηκε με τον χειρότερο τρόπο από τον μοναδικό άνθρωπο που είχε ερωτευτεί αληθινά και έχασε κάθε ίχνος εμπιστοσύνης στον εαυτό της και τους άλλους ανθρώπους. Η φυγή της στην Αθήνα ήταν μονόδρομος. Βρήκε καταφύγιο και δουλειά σε ένα νοσοκομείο, όπου γνώρισε τον Πέτρο, που μπήκε στη ζωή της σαν υπόσχεση για μια νέα αρχή.

Μα δίπλα της πια υπήρχε και μια γυναίκα, η Μάρα, η καλύτερή της φίλη, η μοναδική της άγκυρα, το "άλλο της μισό". Η Μάρα ήταν ό,τι δεν ήταν η Ιουλία...δυναμική, κοινωνική, έξυπνη, αποφασιστική, ατρόμητη κι αδέσμευτη, γελούσε και ήξερε να ζει. Η άβουλη και σκοτεινιασμένη Ιουλία δεν αισθανόταν μόνη μαζί της, την θαύμαζε και ταυτόχρονα την ζήλευε. Ήλπιζε ότι με την υποστήριξή της θα μάθαινε πώς να σταθεί στα πόδια της, να ζήσει σαν άνθρωπος, να αφήσει πίσω της το παρελθόν που τόσο την πλήγωσε και να ζήσει ελεύθερη και χαρούμενη. Όμως η Ιουλία κουβαλούσε μέσα της μυστικά που δε θάφτηκαν ποτέ και όταν θα έβγαιναν στο φως όλα θα άλλαζαν. Τελικά "το άλλο της μισό" ήταν στήριγμα ή καταστροφή για την Ιουλία;

Οι αληθινές ιστορίες χρειάζονται συγγραφική εμπειρία για να αποδοθούν σωστά, να κερδίσουν τον αναγνώστη ώστε να ταυτιστεί με τους ήρωές τους και να νιώσει τα συναισθήματά τους. Η Μαρία Τζιρίτα καταφέρνει για ακόμη μία φορά να παραδώσει ένα μυθιστόρημα γύρω από την αναζήτηση της αληθινής αγάπης, της προσωπικής ταυτότητας και της εσωτερικής ολοκλήρωσης που αγγίζει τον αναγνώστη με τη ζεστασιά, τη συναισθηματική αλήθεια και την αμεσότητα της γραφής της. Γράφει την ιστορία της "Ιουλίας" όπως της την έχει διηγηθεί η ίδια. Μια γυναίκα που έχει ζήσει πολλά, κουβαλά πληγές από το παρελθόν, ανεκπλήρωτες επιθυμίες και φόβους που την εμποδίζουν να αφεθεί ολοκληρωτικά στα συναισθήματά της. Κυρίως όμως δεν έχει νιώσει την αποδοχή από την μάνα της, κάτι που την έχει σημαδέψει για όλη της τη ζωή. Το παιδικό τραύμα της μητρικής απόρριψης, η βία, η προδοσία και ο πόνος που βίωσε την σημάδεψαν ψυχικά για πάντα. Και αυτή την αλήθεια της Ιουλίας την παντρεύει εξαιρετικά με την μυθοπλασία με μια ανατροπή για την οποία ο αναγνώστης δεν είναι καθόλου προετοιμασμένος.

"Το άλλο της μισό" με το υπέροχο εξώφυλλο που βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με το ύφος και την πλοκή του βιβλίου, είναι μία βαθιά ανθρώπινη και σπαρακτική ιστορία, γραμμένη με ευαισθησία, που θίγει δύσκολα θέματα όπως η κατάθλιψη, η ψυχολογική μοναξιά, η απογοήτευση και η απελπισία από εξαρτητικές σχέσεις. Με γλώσσα απλή αλλά εκφραστική, με έντονη συναισθηματική φόρτιση και με εναλλαγές στο τότε και στο τώρα, η αφήγηση διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα.

Εύχομαι η "Ιουλία" να έχει βρει την γαλήνη στην καρδιά της και την δύναμη να επουλώσει τα τραύματα της ψυχής της.

 

 

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Αναστασίας Δημακοπούλου για το βιβλίο "Η ανεπιθύμητη ανιψιά" Δήμητρα Ιωάννου, Εκδόσεις Ψυχογιός

ΔΗΜΗΤΡΑ ΙΩΑΝΝΟΥ

Η ανεπιθύμητη ανιψιά – Εκδόσεις Ψυχογιός

 

   Όταν άνοιξα το μυθιστόρημα Η ανεπιθύμητη ανιψιά της Δήμητρας Ιωάννου, ένιωσα αμέσως, πως μπαίνω σε έναν κόσμο, όπου η σιωπή έχει βάρος και η αλήθεια κρύβεται πίσω από προσεκτικά στημένες εικόνες. Η Πρέβεζα της δεκαετίας του ’70 ζωντάνεψε μπροστά μου σαν μια μικρή κοινωνία που ξέρει να χαμογελά, αλλά και να θάβει βαθιά, όσα δεν θέλει να παραδεχτεί. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον γνώρισα τη Στέλλα Καλλέργη, ένα κορίτσι που μεγάλωσε στο περιθώριο της ίδιας της οικογένειάς της, παλεύοντας να βρει χώρο σε ένα σπίτι που δεν την δέχτηκε ποτέ πραγματικά. Η αίσθηση της απόρριψης που κουβαλά είναι η βάση πάνω στην οποία εξελίσσεται όλη η ιστορία, αλλά και το μυστικό που κρατά ενωμένο όλο το μυθιστόρημα.

  Καθώς προχωρούσα στις σελίδες, ένιωθα τη Στέλλα να ωριμάζει μπροστά μου. Η απώλεια των γονιών της σε ένα σκοτεινό δυστύχημα την έχει σημαδέψει και αυτή η πληγή την ωθεί να ψάξει, ποια είναι και τι αξίζει. Παρακολουθώντας την πορεία της, ένιωσα πολλές φορές να ταυτίζομαι με την ανάγκη της να βρει τη φωνή της, να σταθεί απέναντι σε όσους την κρατούσαν στο περιθώριο και να φέρει στο φως την αλήθεια.

Η σχέση της με τον Σίμο Σαράντη, τον δημοσιογράφο που μπαίνει στη ζωή της σαν φως μέσα στο σκοτάδι, δεν εξελίσσεται σαν μια συνηθισμένη ρομαντική σχέση. Στην ουσία πρόκειται για μια συνάντηση δύο πληγωμένων ανθρώπων, που προσπαθούν να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλον, παρά τις δυσκολίες.

  Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες με έκαναν να νιώσω πως βρίσκομαι μέσα σε μια κοινωνία που αναπνέει, σχολιάζει, κρίνει και κρύβει. Ο δήμαρχος Βρασίδας Δόσης και η οικογένειά του εκπροσωπούν μια οικογένεια, που ζει για την τέλεια εικόνα, μια εικόνα που δεν χωράει τη Στέλλα γιατί η παρουσία της φέρνει μαζί της, όσα εκείνοι προσπαθούν να κρύψουν. Άλλοι χαρακτήρες, όπως η ράφτρα Κική, η Φεβρωνία, ο Νικήτας Βασδέκης ή η Καλυψώ, προσθέτουν κομμάτια στο παζλ των μυστικών που περιβάλλουν την ηρωίδα. Κάθε πρόσωπο κουβαλά ένα δικό του βάρος, μια δική του αλήθεια, που συνδέεται με το παρελθόν της Στέλλας και με τη νύχτα που χάθηκαν οι γονείς της, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο μια πλοκή, όπου η προσωπική ιστορία συνδέεται άρρηκτα με το κοινωνικό περιβάλλον.

   Η ατμόσφαιρα του βιβλίου είναι πυκνή, σχεδόν κινηματογραφική. Η πόλη λειτουργεί σαν ζωντανός οργανισμός που θυμάται, παρακολουθεί και σχολιάζει. Η γραφή της Ιωάννου συνδυάζει ρεαλισμό και συναισθηματική ένταση.

  Η ιστορία με κέρδισε με την ατμόσφαιρα που δημιουργεί η συγγραφέας: τα σοκάκια της Πρέβεζας, οι σιωπές που λένε περισσότερα από τα λόγια, οι μικρές καθημερινές σκηνές που αποκαλύπτουν χαρακτήρες και προθέσεις. Η σταδιακή αποκάλυψη των μυστικών χτίζει ένταση και αγωνία, ενώ ο συναισθηματικός πυρήνας της ιστορίας παραμένει πάντα η Στέλλα και η προσπάθειά της να σταθεί απέναντι σε μια κοινωνία που την θέλει αδύναμη.

   Κλείνοντας το βιβλίο, ένιωσα πως είχα διαβάσει μια ιστορία όχι μόνο για μυστικά και αποκαλύψεις, αλλά για τη δύναμη που βρίσκει κάποιος, όταν αποφασίζει να πει «φτάνει πια, ως εδώ ήταν» και να σταθεί απέναντι σε όσα τον πλήγωσαν. Η Στέλλα Καλλέργη, με την επιμονή και την ευαισθησία της, μου θύμισε πως η αλήθεια μπορεί να πονάει, αλλά είναι ο μόνος δρόμος προς τη λύτρωση.

Το μυθιστόρημα της Ιωάννου είναι ένα ταξίδι στην αυτογνωσία, στη διεκδίκηση και στη βαθιά ανάγκη να βρει κανείς τη θέση του σε έναν κόσμο, που δεν τον αποδέχτηκε εύκολα.

 

 

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Τάνιας Χαμοπούλου για το βιβλίο "ΣΟΥΛΤΑΝΑ - Εγώ έναν άντρα αγάπησα" Μένιος Σακελλαρόπουλος, εκδόσεις Ψυχογιός

ΣΟΥΛΤΑΝΑ - Εγώ έναν άντρα αγάπησα

Μένιος Σακελλαρόπουλος

Εκδόσεις: ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 

"Είναι κορίτσι και θα τη βγάλουμε Σουλτάνα, που πάει να πει κυρίαρχη!» φώναξε ο Γιώργης πάνω από την κούνια της νεογέννητης κόρης του και κέρασε όλο το χωριό, την Εράτυρα Κοζάνης.

Η κόρη της Ευθαλίας και του Γιώργου Μακρολιόλιου γεννήθηκε μέσα στην καταιγίδα... ίσως γι'αυτό η ζωή της ήταν γεμάτη καταιγίδες, αγκάθια, πίκρες και βάσανα. Ο Γιώργης ήθελε να δει την κόρη του κυρίαρχη κι αρχόντισσα όπως δήλωνε άλλωστε και το όνομά της. Αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια για την όμορφη Σουλτάνα.

Η ζωή της διασταυρώθηκε με τις πιο ταραγμένες στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Έζησε την Μικρασιατική Καταστροφή, τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την άγρια γερμανική Κατοχή. Την Απελευθέρωση και μετά τον Εμφύλιο, που τρόμαζε για την αγριότητά του και πότισε τη γη με αίμα, προδότες και δωσίλογους. Την Χούντα των Συνταγματαρχών, την Μεταπολίτευση, τις κοινωνικές ανακατατάξεις των επόμενων δεκαετιών και αργότερα την επέλαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και την οικονομική κρίση.

Οι χαρές που γεύτηκε λίγες. Ο πόνος και ο αγώνας στη ζωή της πολύς. Στα 22 της έμεινε χήρα με 2 παιδιά όταν οι Γερμανοί σκότωσαν τον πρώτο της άντρα, τον Κώστα της, που είχε βγει αντάρτης στα βουνά, την μεγάλη και μοναδική αγάπη της. Στα 27 της έμεινε για δεύτερη φορά χήρα με ένα παιδί ακόμα όταν οι αντάρτες σκότωσαν τον δεύτερο άντρα της. Απώλειες, πείνα κι αποκαΐδια και μία διαρκής πάλη με θεούς και δαίμονες. Πόνεσε, υπέφερε, στερήθηκε, απογοητεύτηκε, μαρτύρησε αλλά δεν το έβαλε ποτέ κάτω. Από την γέννηση έως τον θάνατό της λύγισε πολλές φορές αλλά ποτέ δεν έσπασε. Πάντα με την καλή κουβέντα στο στόμα της, πάντα να δίνει σε όλους αγάπη. Μέσα σε έναν κόσμο που άλλαζε δραματικά, η Σουλτάνα αγωνίστηκε να κρατήσει ζωντανά τα όνειρά της και τις αξίες της. Ένα φωτεινό παράδειγμα ελπίδας και δύναμης για όλους όσους την γνώρισαν και έζησαν μαζί της.

 

Ο αγαπημένος συγγραφέας υφαίνει με δεξιοτεχνία ένα πολυδιάστατο μυθιστόρημα, βαθιά ανθρώπινο, συγκινητικό και καλογραμμένο, που ισορροπεί ανάμεσα στην προσωπική εξομολόγηση και τη συλλογική ιστορική μνήμη. Με γλώσσα ζωντανή, γεμάτη συναίσθημα και αυθεντικότητα, δίνει φωνή σε μια ηρωίδα που ενσαρκώνει την αξιοπρέπεια και την αντοχή της ελληνίδας γυναίκας και εμπνέει με το θάρρος, την αντοχή και την αφοσίωσή της. Η αφήγηση δημιουργεί έντονες και παραστατικές εικόνες και διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα καθώς μέσα από τις δοκιμασίες της Σουλτάνας ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με τη σκληρότητα της εποχής αλλά και με τη λυτρωτική δύναμη της αγάπης, της πίστης και της ελπίδας.

Η ψυχή και το πάθος του συγγραφέα μετέφερε με σεβασμό και ευαισθησία στο χαρτί τις συναισθηματικές διακυμάνσεις της ηρωίδας από τις διηγήσεις των απογόνων της Σουλτάνας σε ένα βιβλίο αφιερωμένο στις γυναίκες που δεν υπέκυψαν στην μοίρα τους. Ένα βιβλίο που συγκινεί βαθιά, ταξιδεύει τον αναγνώστη σε σημαντικές στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας και υπενθυμίζει ότι οι πιο μεγάλες μάχες δίνονται συχνά αθόρυβα, μέσα στην ανθρώπινη ψυχή. Ένα έργο για την δύναμη της αγάπης και την αξία της οικογένειας γεμάτο ανθρωπιά και αλήθεια, που παραμένει στην καρδιά και στη μνήμη του αναγνώστη πολύ καιρό μετά την τελευταία του σελίδα.