ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Τάνιας Χαμοπούλου για το βιβλίο "Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ" ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΖΟΥΝΕΡΑΚΗ - Ανεμος Εκδοτική

Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ Μαρία Βουζουνεράκη

ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ

Στα χρόνια της πανδημίας του 2020 η κατάσταση παύσης που βιώσαμε τις μέρες της καραντίνας, μας έκανε και χάσαμε τις ισορροπίες μας (όποιες κι αν ήταν αυτές) στους περισσότερους τομείς της ζωής μας με σοβαρές συνέπειες και επιπτώσεις. Ο περιορισμός των επαφών και η κοινωνική απομόνωση, οι περιορισμοί στην κυκλοφορία και την μετακίνηση, οι μάσκες και τα κρυμμένα χαμόγελα, οι αποστάσεις και οι αγκαλιές που δεν έγιναν, η αναστολή των εκδηλώσεων, το πανελλαδικό κλείσιμο όλων των εκπαιδευτικών δομών, των καταστημάτων εστίασης, των εμπορικών καταστημάτων και των χώρων λατρείας, οι απολυμάνσεις.

"Μέσα σ'αυτήν την κατάσταση, δύο νέοι άνθρωποι που ζουν στην Αθήνα, επιδιώκουν να βρουν τις δικές τους ισορροπίες και αναζητούν την πολυπόθητη ευτυχία. Η Βερονίκη, που κατάγεται από την Κέρκυρα, την οποία επισκέπτεται σχεδόν κάθε καλοκαίρι, εργάζεται στο Δημόσιο. Ο Θεόκλητος, με καταγωγή από το Ρέθυμνο, δραστηριοποιείται στον τραπεζικό τομέα. Οι πορείες τους είναι διαφορετικές και ανεξάρτητες, ενώ η δυσεύρετη αληθινή αγάπη αποτελεί ακόμα άπιαστο όνειρο γι' αυτούς. Όμως η Μοίρα θα διασταυρώσει ανέλπιστα τα μονοπάτια τους και θα καθορίσει με απροσδόκητο τρόπο τις ζωές τους. Το μέλλον τους μοιάζει άδηλο, αλλά οι στιγμές ευτυχίας που αυτό τους επιφυλάσσει είναι εκεί και περιμένουν να τις διεκδικήσουν." (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η αγαπημένη και χαρισματική συγγραφέας εμπνεύστηκε από πραγματικές καταστάσεις του πρόσφατου παρελθόντος και κατέγραψε με προσοχή και σεβασμό, ιστορίες που της εμπιστεύτηκαν οι άνθρωποι που τις βίωσαν, χωρίς να υποβαθμίζει την συναισθηματική τους αξία. Μεταξύ Αθήνας, Κρήτης και Κέρκυρας παρακολουθούμε μέσα από τις ζωές των ηρώων την προσπάθειά τους να ξεπεράσουν τον φόβο για το άγνωστο, τον τρόμο, την θλίψη, την ανασφάλεια και την απογοήτευση που τους γεμίζει η δύσκολη καθημερινότητα και την ανάγκη τους να προλάβουν τον χρόνο που τρέχει και να διεκδικήσουν την πολύτιμη (αν και παροδική) ευτυχία που τους αναλογεί.

"Καμιά φορά, η ζωή προσπαθεί να επανορθώσει τις αδικίες που συμβαίνουν και να επουλώσει τις πληγές που αυτές αφήνουν πίσω τους."

Χωρίς φλυαρίες και με απλό και ουσιαστικό λόγο, μας τονίζει ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτήν την ζωή θυμίζοντάς μας την ανεκτίμητη αξία της στιγμής. Η ευθύνη για την πορεία μας μέσα στον χρόνο είναι καθαρά προσωπική υπόθεση του καθενός. Ο χρόνος μάς επιτρέπει να βάλουμε σε μια τάξη τη σκέψη μας, να επαναπροσδιορίσουμε ανάγκες και προτεραιότητες και μας δίνει την δυνατότητα επιλογής κατά πόσο θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας να γιατρευτεί ψυχικά και να προχωρήσει μπροστά. Η συμφιλίωση με τον χρόνο που περνά και η συνειδητοποίηση πως τα πάντα για κάποιον λόγο γίνονται, μας βοηθούν να καταλάβουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε. Αρκεί να μην σταματήσουμε να ονειρευόμαστε και να διεκδικούμε.

"Δυστυχώς, αν δεν έρθουν τα χειρότερα στην ζωή των ανθρώπων, δεν μπορούν να εκτιμήσουν τα καλύτερα και να χαρούν με όσα έχουν."

"Η οργή του χρόνου" με το πολύ όμορφο εξώφυλλο, δεν είναι ένα ακόμα βιβλίο για την πανδημία και τις επιπτώσεις της. Υπάρχουν βέβαια αναφορές σε γεγονότα του παρελθόντος, για πανδημίες που άλλαξαν τη ροή της ιστορίας και επηρέασαν την ανθρωπότητα ανά τους αιώνες, για τις οποίες χρειάστηκε εμπεριστατωμένη και άρτια ιστορική μελέτη από την συγγραφέα η οποία προσωποποιήθηκε στην ιστορία με τον Αριστοκράτη. Είναι ένα καλογραμμένο κοινωνικό μυθιστόρημα, ρεαλιστικό και ανθρώπινο, που συγκινεί και καθηλώνει και γεμίζει με ελπίδα και αισιοδοξία τον αναγνώστη.

 "Κανείς ποτέ δεν ξέρει τι του επιφυλάσσει το μέλλον" γι' αυτό κάθε καινούργια μέρα είναι δώρο κι ευλογία.

 

Τάνια Χαμοπούλου

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Περισσότερα για το βιβλίο ΕΔΩ

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Αναστασίας Δημακοπούλου για το βιβλίο "Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ" ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΖΟΥΝΕΡΑΚΗ - ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ

Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ - ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΖΟΥΝΕΡΑΚΗ

Άνεμος εκδοτική

 

Ομολογουμένως ο χρόνος -ως άλλος παντοδύναμος Θεός- μας βοηθάει να απαλύνουμε την λύπη, το πένθος, την απώλεια, τα καθημερινά χαστούκια που λαμβάνουμε σε όλους τους τομείς της ζωής μας, τις πληγές που αφήνει μια αποτυχημένη σχέση, όταν έχουν έρθει αναποδιές, εξαιτίας λανθασμένων επιλογών και επιπόλαιων αποφάσεων.

Ουσιαστικά ο χρόνος μας μαθαίνει, πώς να συνεχίσουμε να ζούμε, όσο και δυσοίωνη είναι η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Στο χέρι μας είναι να τον αξιοποιήσουμε με σωστό τρόπο, γιατί ο χρόνος πάντα λειτουργεί σε συνάρτηση με τον άνθρωπο, αφού πρόκειται για μια μυστηριώδες διάσταση που απλά, υπάρχει.

Θέλουμε τον χρόνο σύμμαχό μας ή εχθρό μας;

Ανάλογα τι στάση υιοθετούμε κάθε φορά απέναντι του, μπορούμε να τον ελέγχουμε και να τον καρπωθούμε, προς όφελός μας. Η συνειδητοποιημένη και σωστή στάση απέναντι στον χρόνο, μας προσφέρει χώρο και χρόνο να σκεφθούμε και να έρθουμε σε μια εσωτερική αρμονία με τον εαυτό μας.

Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ της Μαρίας Βουζουνεράκη, που κυκλοφορεί από την Άνεμος Εκδοτική, μ΄ ένα υπέροχο και εύστοχο εξώφυλλο, είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα, που εμπνεύστηκε η συγγραφέας, με αφορμή αληθινές μαρτυρίες ανθρώπων και προβληματισμούς της ίδιας, πάνω στις πανδημίες που έζησε η ανθρωπότητα, ανά τους αιώνες, όπως η ισπανική γρίπη και η πανώλη, «ο μαύρος θάνατος». Πώς προέκυψαν. Την στάση του ανθρώπου απέναντι σε αυτές, τα σημάδια που άφησαν ανεξίτηλα στην ψυχή του, τα οποιαδήποτε συναισθήματα που του γεννήθηκαν και πως τα διαχειρίστηκε με το πέρασμα του χρόνου.

Με αφορμή την πανδημία του κορονοϊού που βιώνουμε σήμερα, η συγγραφέας μας ταξιδεύει αιώνες πίσω σε προγενέστερες πανδημίες, τις επιπτώσεις που άφησαν στον ανθρώπινο ψυχισμό και γενικά στην ανθρωπότητα, σε μία αλληλεπίδραση με τον χρόνο που κυλά ούτως ή άλλως, επουλώνει πληγές, αρκεί να μην χαθεί και ν΄ αναγεννηθεί μέσα μας η ελπίδα, για ένα ευοίωνο μέλλον. Άλλωστε οι επιπτώσεις που άφησαν οι εκάστοτε πανδημίες είναι οι ίδιες για όλους, τρόμος απέναντι στο άγνωστο, θλίψη, ψυχική κατάρρευση, ανείπωτη μοναξιά.

Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ είναι ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα. Μέσα από τις προσωπικές ιστορίες του Θεόκλητου, της Βερονίκης, του Αριστοκράτη, είναι ηλίου φαεινότερον ότι η ανάληψη ευθυνών είναι στο χέρι μας, η ζωή είναι σύντομη, εάν την αναλώνουμε σε απαισιόδοξες και επιπόλαιες σκέψεις. Ο χρόνος που μας δίνεται πρέπει να είναι συνεργός μας, να τον διαχειριστούμε σωστά και ποτέ να μην σταματάμε να παλεύουμε για το καλύτερο, έστω και αν η πανδημία έρχεται ν΄ ανατρέψει την ζωή μας, θέτοντας νέες προτεραιότητες. Η υπευθυνότητα, η επιμονή και η ελπίδα είναι βασικά εφόδια για να προχωρήσουμε και χάρη σε αυτά, η ανθρωπότητα συνέχισε να εξελίσσεται.

Το δικαίωμα κάθε προσώπου στην ζωή είναι αναφαίρετο και η Βερονίκη διεκδικεί ό,τι της στερεί η πανδημία. Την συντροφικότητα, την φιλία, την οικογενειακή θαλπωρή, την ανάγκη ν΄ αγαπηθεί και ν΄ αγαπήσει. Οι ρυθμοί της ζωής είναι τόσο έντονοι, που μόνο ένα δυνατό ταρακούνημα, όπως η πανδημία μπορεί να μας αφυπνίσει για ν΄ αντιληφθούμε, πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και πως οι ισορροπίες ανατρέπονται από την μια στιγμή στην άλλη.

Ο παππούς Αριστοκράτης -αγαπημένη φιγούρα- ζητούσε απεγνωσμένα απτές αποδείξεις για το μέλλον και την λήξη της πανδημίας. Δυστυχώς σε αυτό, ούτε οι ειδικοί μπόρεσαν να τον βοηθήσουν. Ο τρόπος σκέψης του ήταν μοναδικός και τόσο σπάνιο για τους ανθρώπους της γενιάς του! Απαιτούσε ενσυναίσθηση και βαθιά συνείδηση της κατάστασης! Ωστόσο, οι σκέψεις αυτές έγιναν αγκάθια «…που δεν του επέτρεπαν να ησυχάσει, ν΄ αφεθεί….», έτρεφαν τις αδυναμίες του. Αυτή η εσωτερική φωνή προς τον εαυτό του δεν τον βοηθούσε να ηρεμήσει. Τον ακολουθούσε παντού, πρωί-μεσημέρι-βράδυ, όριζε την ζωή του και την συναισθηματική απόκρισή του σε αυτό που ζούσε και ένιωθε αδύναμος, ώστε να την διαχειριστεί. Έγινε εφιάλτης που του ξυπνούσε μνήμες, από προηγούμενες πανδημίες, την πανώλη και την ισπανική γρίπη, που είχαν βιώσει οι γονείς του και του είχαν διηγηθεί, με αποτέλεσμα να γιγαντώνεται το άγχος και η ανασφάλειά του για το μέλλον.

Ο υπεύθυνος παππούς Αριστοκράτης, είχε εγκλωβιστεί σ΄ ένα κυκεώνα εμμονικών σκέψεων και ενοχών, που πυροδοτούσε το άγχος και έτρεφε τον φόβο και την ανασφάλεια.

Ο λόγος της συγγραφέας είναι στρωτός, γεμάτος από στοχαστικές φράσεις και σοφές σκέψεις που δείχνουν την αγάπη και το νοιάξιμο για τον άνθρωπο. Δεν εντυπωσιάζει με περίτεχνες εκφράσεις, ούτε φλυαρεί. Μιλάει κατευθείαν στην ψυχή του αναγνώστη, συγκινεί με τις περιπέτειες των πολύ καλά σκιαγραφημένων χαρακτήρων, συμβάλλοντας, ώστε ν΄ αναλογιστούμε ότι ο χρόνος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, συμπορευόμαστε μαζί του, γιαυτό πρέπει να προσαρμοζόμαστε σε οτιδήποτε μας προκαλεί και είναι στο διάβα μας. Χωρίς να επιδιώκει να διδάξει, μεταφέρει μηνύματα ζωής και ελπίδας!

«Πόσο ανόητα σκέφτονται οι άνθρωποι, όταν βρίσκονται σε απόγνωση! Ακόμη και οι πέτρες γνωρίζουν πως η ζωή βιάζεται, προχωράει και κανείς απολύτως δεν μπορεί να εμποδίσει τις εποχές, να διαδέχονται η μία την άλλη. Η ζωή δεν ξαποσταίνει ποτέ, όσο βαρύ φορτίο κι αν κουβαλάει στις πλάτες της».

«Οι άνθρωποι πονούν γιατί δεν έχουν μάθει να συμβιώνουν με το τώρα. Υποφέρουν γιατί βαθιά μέσα τους δεν έχουν καλλιεργήσει την ιδέα ότι η ίδια η ζωή είναι προσωρινή. Έτσι, όταν έρθουν αντιμέτωποι με την απώλεια, η άρνηση αποδοχής της πραγματικότητας, σε συνδυασμό με την στέρηση που ενδεχομένως κληθούν να ζήσουν, μετατρέπεται σε αβάσταχτο πόνο».

«Περνάει ο καιρός πολύ γρήγορα, ειδικά όταν δεν το μετράς και ούτε το περιμένεις, τότε αυτός λες και το εκμεταλλεύεται και τρέχει ερήμην σου. Ανοίγεις κάποια στιγμή τα μάτια και διαπιστώνεις πώς έχεις αντέξει περισσότερα απ΄ όσα πίστευες».

«Αυτό είναι και το κλειδί για να μπορέσουμε ν΄ ανταπεξέλθουμε σε ό,τι μας περιμένει: η όσο το δυνατόν καλύτερη αξιοποίηση των στιγμών μας με τους ανθρώπους μας μέσα σε μία μέρα και η συνειδητοποίηση πως κάθε γενιά πάντα βίωνε-και θα συνεχίσει να βιώνει, όπως φαίνεται- μια πανδημία και τις επιπτώσεις της».

Από μας εξαρτάται λοιπόν, εάν θα προκαλέσουμε την οργή του χρόνου. Κάνοντας τον χρόνο φίλο και συμβουλάτορά μας, δίνουμε στον εαυτό μας χώρο και χρόνο να οργανώσει την ζωή του, να βάλλει σε μια τάξη πράγματα και καταστάσεις, έστω και αν αυτά παρέκκλιναν απ΄ αυτό που θεωρούσαμε εμείς δεδομένο, να συνεχίσει να κάνει σχέδια και όνειρα για το μέλλον, να μην παραιτείται και κλονίζεται, να εκμεταλλεύεται στιγμές και ευκαιρίες. Μέσα από τα αναπόφευκτα και τις δυσκολίες της ζωής, ο άνθρωπος αναγεννιέται, βγαίνει πιο δυνατός και πιο ώριμος. Οι δυσκολίες είναι κομμάτι της ζωής μας, έρχονται και παρέρχονται για να μας δείξουν ότι είμαστε ευάλωτοι και αδύναμοι και ίσως να μην μπορούμε να τις αποφύγουμε. Μπορούμε όμως να τις ελέγξουμε και να μην επιτρέψουμε να καταστρέψουν την ζωή μας.

Θα ήθελα να εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια στην συγγραφέα γι’αυτό το μοναδικό πόνημα! Η ανάγνωσή του ήρθε σε μια δύσκολη περίοδο για μένα, με γέμισε κουράγιο και ελπίδα, διότι μέσα από τις ιστορίες της εξαίρει την δύναμη της ανθρώπινης ψυχής, να αφήνει πίσω της ό,τι την βαραίνει και να προχωράει μπροστά με θάρρος και αυτογνωσία.

Αναστασία  Δημακοπούλου

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Περισσότερα για το βιβλίο εδώ