Αφιερωμένο στη Μαρινέλα μας «Για τη φωνή που μας μεγάλωσε και μας ταξίδεψε…» Γιούλη Τσακάλου

Αφιερωμένο στη Μαρινέλλα μας

«Για τη φωνή που μας μεγάλωσε και μας ταξίδεψε…»

"19 Μαΐου 1938 - 28 Μαρτίου 2026"

Σήμερα το απόγευμα, ο χρόνος δεν σταμάτησε· ράγισε. Σαν να έγειρε για λίγο ο ουρανός, σαν να βάρυνε από μια φωνή που έμαθε να τον διασχίζει χωρίς δρόμους, κι όμως, εσύ τους ανακάλυψες. Όχι με βήματα, αλλά με ανάσες. Όχι με χάρτες, αλλά με εκείνη τη φλόγα που έκαιγε μέσα σου και γινόταν τραγούδι.

Με κείνη τη φωνή που όταν ακουγόταν όλα γύρω ευλαβικά σιωπούσαν.

Πέτα ψηλά τώρα πια αγαπημένη μας.....

Δεν ήσουν απλώς μια ερμηνεύτρια. Ήσουν το πέρασμα από τη σιωπή στη συγκίνηση. Η στιγμή που ο άνθρωπος λυγίζει και, αντί να σωπάσει, τραγουδά. Στη φωνή σου υπήρχε κάτι αρχέγονο, σχεδόν ανεξήγητο σαν να κουβαλούσε μνήμες που δεν ήταν μόνο δικές σου, αλλά όλων μας. Έκανες τον πόνο κοινό τόπο και την αγάπη μια υπόσχεση που, έστω για λίγο, κρατιόταν.

Υπήρχαν νύχτες που δεν άντεχαν τίποτα άλλο παρά εσένα. Νύχτες που οι λέξεις δεν έβγαιναν, μα ερχόσουν εσύ και τις έλεγες όλες, μία προς μία, με εκείνη την καθαρότητα που δεν επιτρέπει ψέματα. Κι εκεί, μέσα σε μια μελωδία, ο κόσμος γινόταν υποφερτός. Όχι γιατί άλλαζε, αλλά γιατί τον ένιωθες.

Δεν τραγουδούσες για να ακουστείς. Τραγουδούσες για να ειπωθούν όσα φοβόμασταν να παραδεχτούμε. Κι έτσι, χωρίς θόρυβο, χωρίς επίδειξη, κατάφερες το πιο δύσκολο: να γίνεις αναπόσπαστο κομμάτι της μνήμης μας. Όχι σαν ανάμνηση μακρινή, αλλά σαν κάτι ζωντανό, που επιστρέφει, επιμένει, αναπνέει μαζί μας.

Σήμερα, η απουσία σου δεν μοιάζει με τέλος. Μοιάζει με μια βαριά, σχεδόν ιερή σιωπή. Από εκείνες που δεν ζητούν εξηγήσεις, μόνο χώρο για να απλωθούν. Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν μεταμορφώνονται. Γίνονται ψίθυρος, γίνονται ρίγος, γίνονται εκείνη η ανεπαίσθητη δόνηση της καρδιάς όταν μια μελωδία σε βρίσκει απροετοίμαστο.

Και τότε καταλαβαίνεις: είσαι ακόμη εδώ.

Αν κάποτε θελήσουμε κι εμείς ν’ αλλάξουμε ουρανό, δεν θα ψάξουμε δρόμους. Θα κλείσουμε τα μάτια και θα σε ακούσουμε. Γιατί εσύ απέδειξες πως ο ουρανός δεν αλλάζει με φυγή αλλά με φωνή.

Γιατί

Καμιά φορά (Στίχοι)

Καμιά φορά

λέω ν' αλλάξω ουρανό

μα δεν, μα δεν υπάρχουν δρόμοι

κι άλλη φορά

σκέφτομαι πόσο σ' αγαπώ

και σου ζητώ συγγνώμη

Τώρα δεν είμαστε παιδιά

να 'χουμε φως μες στην καρδιά

να μας σκεπάζει

μα σ' αγαπώ, σου το 'χω πει

κι η αγάπη σου σαν Κυριακή

με ξεκουράζει

Καμιά φορά

λέω ν' αλλάξω ουρανό

μα δε, μα δεν υπάρχουν δρόμοι

κι άλλη φορά

σκέφτομαι πόσο σ' αγαπώ

και σου ζητώ συγγνώμη

Βλέπεις πως άλλαξ' ο καιρός

κι έγινε ο κόσμος βροχερός

όλο χαλάζι

μα σ' αγαπώ, σου το 'χω πει

κι αν όλα μοιάζουν φυλακή

δε με πειράζει

Καλό σου ταξίδι, μεγάλη κυρία της ελληνικής ψυχής. Δεν σε αποχαιρετάμε. Σε κρατάμε εκεί που πάντα ανήκες μέσα μας, εκεί όπου τίποτα αληθινό δεν τελειώνει.

Γιούλη Τσακάλου