ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Τάνιας Χαμοπούλου για το βιβλίο "ΣΟΥΛΤΑΝΑ - Εγώ έναν άντρα αγάπησα" Μένιος Σακελλαρόπουλος, εκδόσεις Ψυχογιός

ΣΟΥΛΤΑΝΑ - Εγώ έναν άντρα αγάπησα

Μένιος Σακελλαρόπουλος

Εκδόσεις: ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 

"Είναι κορίτσι και θα τη βγάλουμε Σουλτάνα, που πάει να πει κυρίαρχη!» φώναξε ο Γιώργης πάνω από την κούνια της νεογέννητης κόρης του και κέρασε όλο το χωριό, την Εράτυρα Κοζάνης.

Η κόρη της Ευθαλίας και του Γιώργου Μακρολιόλιου γεννήθηκε μέσα στην καταιγίδα... ίσως γι'αυτό η ζωή της ήταν γεμάτη καταιγίδες, αγκάθια, πίκρες και βάσανα. Ο Γιώργης ήθελε να δει την κόρη του κυρίαρχη κι αρχόντισσα όπως δήλωνε άλλωστε και το όνομά της. Αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια για την όμορφη Σουλτάνα.

Η ζωή της διασταυρώθηκε με τις πιο ταραγμένες στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Έζησε την Μικρασιατική Καταστροφή, τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την άγρια γερμανική Κατοχή. Την Απελευθέρωση και μετά τον Εμφύλιο, που τρόμαζε για την αγριότητά του και πότισε τη γη με αίμα, προδότες και δωσίλογους. Την Χούντα των Συνταγματαρχών, την Μεταπολίτευση, τις κοινωνικές ανακατατάξεις των επόμενων δεκαετιών και αργότερα την επέλαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και την οικονομική κρίση.

Οι χαρές που γεύτηκε λίγες. Ο πόνος και ο αγώνας στη ζωή της πολύς. Στα 22 της έμεινε χήρα με 2 παιδιά όταν οι Γερμανοί σκότωσαν τον πρώτο της άντρα, τον Κώστα της, που είχε βγει αντάρτης στα βουνά, την μεγάλη και μοναδική αγάπη της. Στα 27 της έμεινε για δεύτερη φορά χήρα με ένα παιδί ακόμα όταν οι αντάρτες σκότωσαν τον δεύτερο άντρα της. Απώλειες, πείνα κι αποκαΐδια και μία διαρκής πάλη με θεούς και δαίμονες. Πόνεσε, υπέφερε, στερήθηκε, απογοητεύτηκε, μαρτύρησε αλλά δεν το έβαλε ποτέ κάτω. Από την γέννηση έως τον θάνατό της λύγισε πολλές φορές αλλά ποτέ δεν έσπασε. Πάντα με την καλή κουβέντα στο στόμα της, πάντα να δίνει σε όλους αγάπη. Μέσα σε έναν κόσμο που άλλαζε δραματικά, η Σουλτάνα αγωνίστηκε να κρατήσει ζωντανά τα όνειρά της και τις αξίες της. Ένα φωτεινό παράδειγμα ελπίδας και δύναμης για όλους όσους την γνώρισαν και έζησαν μαζί της.

 

Ο αγαπημένος συγγραφέας υφαίνει με δεξιοτεχνία ένα πολυδιάστατο μυθιστόρημα, βαθιά ανθρώπινο, συγκινητικό και καλογραμμένο, που ισορροπεί ανάμεσα στην προσωπική εξομολόγηση και τη συλλογική ιστορική μνήμη. Με γλώσσα ζωντανή, γεμάτη συναίσθημα και αυθεντικότητα, δίνει φωνή σε μια ηρωίδα που ενσαρκώνει την αξιοπρέπεια και την αντοχή της ελληνίδας γυναίκας και εμπνέει με το θάρρος, την αντοχή και την αφοσίωσή της. Η αφήγηση δημιουργεί έντονες και παραστατικές εικόνες και διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα καθώς μέσα από τις δοκιμασίες της Σουλτάνας ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με τη σκληρότητα της εποχής αλλά και με τη λυτρωτική δύναμη της αγάπης, της πίστης και της ελπίδας.

Η ψυχή και το πάθος του συγγραφέα μετέφερε με σεβασμό και ευαισθησία στο χαρτί τις συναισθηματικές διακυμάνσεις της ηρωίδας από τις διηγήσεις των απογόνων της Σουλτάνας σε ένα βιβλίο αφιερωμένο στις γυναίκες που δεν υπέκυψαν στην μοίρα τους. Ένα βιβλίο που συγκινεί βαθιά, ταξιδεύει τον αναγνώστη σε σημαντικές στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας και υπενθυμίζει ότι οι πιο μεγάλες μάχες δίνονται συχνά αθόρυβα, μέσα στην ανθρώπινη ψυχή. Ένα έργο για την δύναμη της αγάπης και την αξία της οικογένειας γεμάτο ανθρωπιά και αλήθεια, που παραμένει στην καρδιά και στη μνήμη του αναγνώστη πολύ καιρό μετά την τελευταία του σελίδα.

 

 

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Αναστασίας Δημακοπούλου για το βιβλίο "ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ" ΕΥΘΥΜΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ, Εκδόσεις ΕΞΗ

ΕΥΘΥΜΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΗ 

 

  Το βιβλίο  "Στα χρόνια της ντροπής" της Ευθυμίας Αθανασιάδου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη, αποτελεί ένα βαθιά ανθρώπινο μυθιστόρημα που ακολουθεί την πορεία των γυναικών από τη δεκαετία του ’60 και μετά, μέσα σε μια εποχή γεμάτη στερήσεις και κοινωνικούς περιορισμούς. Η αφήγηση αναδεικνύει τις δυσκολίες της καθημερινότητας, τη φτώχεια, την αναγκαστική μετακίνηση από το χωριό στην πόλη, την κακοποίηση και τη σιωπή που επιβαλλόταν στις γυναίκες. Παράλληλα, φωτίζει τον αργό, επίμονο αγώνα τους να ξαναβρούν τη φωνή και την αξιοπρέπειά τους με αποτέλεσμα την εσωτερική τους λύτρωση.

  Το βιβλίο αφηγείται τη ζωή μιας γυναίκας, -της Αναστασίας και ενίοτε Τασούλας- που μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον φτώχειας, στενών κοινωνικών πλαισίων και βαθιά ριζωμένων προκαταλήψεων. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί την προσωπική ιστορία της ηρωίδας, για να φωτίσει μια εποχή, όπου η γυναίκα έπρεπε να σωπαίνει και να αντέχει χωρίς να φέρνει αντιρρήσεις.

  Το προαναφερόμενο περιβάλλον, όπου μεγαλώνει η ηρωίδα περιορίζει από νωρίς τις δυνατότητές της. Η έλλειψη εκπαίδευσης, ο επιβαλλόμενος γάμος χωρίς αγάπη και η συνεχής σωματική και ψυχική κακοποίηση, τη διαμορφώνουν σε μια γυναίκα εγκλωβισμένη σε έναν γάμο-φυλακή. Η απώλεια που βιώνει, λειτουργεί ως σημείο καμπής, ξυπνώντας μέσα της την ανάγκη για αλλαγή και εσωτερική δύναμη.

  Στο επίκεντρο βρίσκεται η ντροπή, μια αόρατη σκιά που την απομονώνει και της στερεί τη χαρά, καθορίζοντας τις επιλογές και τη σιωπή της. Ωστόσο, μέσα από την επιμονή της και τη στήριξη λίγων ανθρώπων που στέκονται δίπλα της, η ηρωίδα αρχίζει να ξαναβρίσκει τη φωνή της. Η πορεία της γίνεται μια αργή αλλά σταθερή διαδρομή προς την αυτογνωσία, την αξιοπρέπεια και τελικά τη λύτρωση.

  Το κοινωνικό πλαίσιο του μυθιστορήματος λειτουργεί ως καθρέφτης μιας ολόκληρης εποχής, όπου η φτώχεια, η παιδική εργασία και οι πατριαρχικές δομές καθόριζαν την καθημερινότητα. Οι γυναίκες στερούνταν βασικά δικαιώματα, ενώ η κοινωνία τις πίεζε να σωπαίνουν, να υπομένουν και να προσαρμόζονται σε ρόλους που δεν είχαν επιλέξει. Η εσωτερική μετανάστευση, η αναζήτηση εργασίας και ο αγώνας για επιβίωση αποτυπώνονται ως αναπόφευκτες πραγματικότητες μιας δύσκολης περιόδου.

   Η αφήγηση δίνεται με τρόπο άμεσο και βαθιά συναισθηματικό, επιτρέποντας στον αναγνώστη να βιώσει από κοντά τον εσωτερικό κόσμο της ηρωίδας. Η γραφή είναι ρεαλιστική, με εικόνες που αποτυπώνουν ζωντανά την εποχή και τις δυσκολίες της, ενώ παράλληλα διατηρεί μια ένταση που κρατά τον αναγνώστη αφοσιωμένο. Η αφήγηση ρέει φυσικά, χωρίς υπερβολές, μεταφέροντάς του με δύναμη τα συναισθήματα φόβου, σιωπής, αλλά και μικρών στιγμών ελπίδας.

  Η λογοτεχνική αξία του έργου οφείλεται στην ικανότητα της Αθανασιάδου να δίνει φωνή σε ιστορίες που για χρόνια έμεναν κρυμμένες. Με ανθρώπινη και ευαίσθητη ματιά, φωτίζει τις σκιές της καθημερινότητας των γυναικών της εποχής, αναδεικνύοντας τη σιωπή, την αντοχή και την ανάγκη για λύτρωση. Η γραφή της συνδυάζει απλότητα και βάθος, δημιουργώντας ένα κείμενο που συγκινεί, προβληματίζει και μένει στη μνήμη.

  Σε τελευταία ανάλυση, το Στα χρόνια της ντροπής είναι μια υπενθύμιση, ότι ακόμη και στις πιο σκληρές εποχές, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια βρίσκει τρόπο να επιβιώσει. Η πορεία μέσα από τις δυσκολίες μπορεί να γίνει μονοπάτι αυτογνωσίας και εσωτερικής λύτρωσης, τόσο για την ηρωίδα, όσο και για μια ολόκληρη γενιά γυναικών.