Συνέντευξη του συγγραφέως Θεόδωρου Γρηγοριάδη στη Γιούλη Τσακάλου στον Ελεύθερο Τύπο 25/02/23 για το βιβλίο «Η νοσταλγία της απώλειας», Εκδόσεις Πατάκη

Συνέντευξη Θεόδωρος Γρηγοριάδης στη Γιούλη Τσακάλου – Ε.Τ.

Βιβλίο : «η νοσταλγία της απώλειας»

Εκδόσεις Πατάκη

 

Το νέο βιβλίο του Θεόδωρου Γρηγοριάδη «η νοσταλγία της απώλειας» από τις εκδόσεις Πατάκη είναι 31 διηγήσεις με κοινά τους στοιχεία η μνήμη, ο πόνος και η απώλεια, οι εμμονές του έρωτα, τα ανθρώπινα παθήματα. Καταστάσεις που καθόρισαν τη δική του ζωή αλλά και όλων όσων γνώρισε. Αφηγητής και δημιουργός ταυτίζονται και οι εμπειρίες της ζωής τους προσφέρονται στον αναγνώστη χωρίς το όποιο προσωπείο της κατασκευασμένης μυθοπλασίας. Για άλλη μια φορά ο Θεόδωρος Γρηγοριάδης με τις διηγήσεις αυτής της συλλογής επιβεβαιώνει ότι, είναι ένας από τους σημαντικούς συγγραφείς μας!

 

-Ο Χέμινγουεϊ έλεγε ότι αυτό που χρειαζόταν για να ξεκινήσει να γράφει ήταν η πρώτη πρόταση, μετά είχε στο μυαλό του όλη την ιστορία. Είναι και για εσάς τόσο σημαντική η αφετηρία;

Βεβαίως είναι σημαντικό το πώς ξεκινάς, η πρώτη παράγραφος είναι πολύ καθοριστική για τον συγγραφέα αλλά και για τον αναγνώστη.  Προσωπικά δεν έχω ποτέ ολόκληρη την ιστορία στο μυαλό μου. Την προχωράω όσο γράφω κι αυτό αποτελεί μέρος της προσωπικής μου εμπλοκής με το γράψιμο. Συνήθως επιβάλλεται από μόνη της η πρώτη φράση, αυτό είναι το μαγικό όταν γράφεις, αναβλύζουν ιδέες και προτάσεις που δεν τις είχε καν φανταστεί. Όμως ακόμη πιο σημαντικό είναι να έχεις ήδη συλλάβει την ατμόσφαιρα και το πλαίσιο στο οποίο θέλεις να κινηθείς. Αυτά είναι που θα επιβάλλουν το ύφος και τον τόνο του κειμένου.

-Το νέο σας βιβλίο με τίτλο «η νοσταλγία της απώλειας» από τις εκδόσεις Πατάκη, είναι διηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο που χαρτογραφούν εμπειρίες, ποικιλία θέσεων με πολυπρισματικούς  φωτισμούς,  παθήματα  ζωής, με κοινό στοιχείο τον πόνο για την απώλεια, με την έννοια της οποίας και καλούμαστε να συμφιλιωθούμε. Αυτός περίπου είναι ο σκοπός του βιβλίου;

 

Είναι το πιο προσωπικό μου βιβλίο μέχρι σήμερα, το πιο εξομολογητικό. Τριάντα μία διηγήσεις στις οποίες προσπάθησα να μιλήσω για πρόσωπα και καταστάσεις που καθόρισαν τη δική μου ζωή αλλά και όλων όσων γνώρισα. Όσο μεγαλώνεις αυξάνονται οι απώλειες · αυτό καθόρισε και την θεματική μου αλλά με ένα τρόπο “νοσταλγικό” και επουλωτικό -θα έλεγα- για τη μνήμη. Σαν να ήθελα να αποκαλύψω ανομολόγητα πράγματα που κρύβονταν μέσα μου ή τα είχα εντοπίσει στον κοινωνικό μου περίγυρο.

-Πορευόμαστε εν μέσω φόβων, ανατάσεων, ευφορίας, μελαγχολίας, προσωρινών θανάτων, σιωπών, αλλιώς δεν γίνεται;

Μα αυτό είναι η ζωή μας. Ποιος μπορεί να πει ότι το διάγραμμα της ανθρώπινης πορείας του είναι πάντα ανοδικό και αποθεωτικό; Η απώλεια εγγράφεται από την πρώτη στιγμή στη ζωή μας, όταν χάνουμε ανθρώπους και πράγματα. Όλη αυτή η εφήμερη δόξα και η αναζήτηση μια τεχνητής ευτυχίας στην πραγματικότητα καταβάλουν τον άνθρωπο. Αν αποδεχθούμε το φόβο, την ήττα, την απουσία τότε θα αναπηδήσουν οι άλλες παράπλευρες δυνατότητες που  υπάρχουν μέσα μας.

-Άραγε πόσο αποκαλυπτόμαστε μέσα από τα λόγια και τις ιστορίες µας; Και πότε η ανάκληση μιας ιστορίας γίνεται εκμυστήρευση µε όλο της το κόστος και όχι απλώς  η νοσταλγία της απώλειας;

Ο βιωματικός συγγραφέας, όπως είμαι και εγώ, πάντα παίρνει το ρίσκο να μιλήσει μέσα από τα προσωπικά του, εκθέτοντας τον εαυτό του και με κάθε κόστος. Αν αυτό γίνει σωστά δεν υπάρχει “έκθεση”, υπάρχει η γραφή και η λογοτεχνική αναδημιουργία.

-Ποιος ή τι είναι η δικός σας φόβος για την απώλεια και την προσεγγίσατε; τι συμβαίνει γύρω μας που, ας πούμε, αντιμάχεται την ελπίδα;

Ο μόνος φόβος μου είναι η απώλεια της γραφής, της δυνατότητας να εκφράζομαι. Η τέχνη δίνει πάντα ελπίδα. Ο επόμενος φόβος μου είναι η έλλειψη επικοινωνίας σε μια κοινωνία που οχυρώνεται σε πολλά στεγανά  χωρίς να αφήνει κάποιο ανοιχτό φεγγίτη για να βλέπει απέξω τον άλλον, τον διαφορετικό. Μια κοινωνία χωρίς διάλογο είναι χωρίς ελπίδα.

-Τελικά ως συγγραφέας αναζητάτε την αλήθεια σχετικά με αυτό που λέμε νόημα της ζωής; Ή κατασκευάζετε ένα ζωτικό ψέμα με σκοπό να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή σας;

Το νόημα της ζωής δεν το κατέχει κανένας. Απλώς ένα μέρος της προσωπικής μας αλήθειας κατασκευάζεται είτε από εμάς είτε από την κοινωνία μέσα στην οποία βρεθήκαμε. Η τέχνη πάλι δίνει μια διαφορετική υπόσταση στην ύπαρξή μας, την αναβαθμίζει και την καθιστά πιο ελπιδοφόρα και πιο επικοινωνιακή.

-Πώς σχετίζεστε με συμβιβασμούς; Με άρνηση; Τους ξεγελάτε; Τους ξελογιάζετε;

Δεν χρειάστηκε να κάνω πολλούς συμβιβασμούς στη ζωή μου γιατί αυτό που πάντα διεκδικούσα ήταν να είμαι ο εαυτός μου, να μην τον προδώσω. Ήταν ο συγγραφέας, ο παραμυθάς που κρυβόταν μέσα μου, ο αφηγητής που επιζητούσε να εκφραστεί. Από την άποψη αυτή αισθάνομαι πολύ τυχερός που η συγγραφική μου πορεία χαράχτηκε με γνώμονα τις δικές μου προσδοκίες αλλά βρήκε αρκετούς ανθρώπους να συνομιλήσει. 

-Πως καταφέρνετε μέσα από μια τόσο ιδιαίτερη τεχνική  να προσφέρετε στον αναγνώστη μια ποικιλία θέσεων όρασης γεγονότων και ανθρώπων ενώ παράλληλα καταγράφετε μια ιδεολογική πορεία ζωής.

Έζησα σε πολλούς διαφορετικούς τόπους και με διαφορετικές ιδιότητες (αγρότης, ναύτης, καθηγητής, συγγραφέας). Από τα δεκαοκτώ μου μετακινιόμουν συνεχώς, συνάντησα πολλούς ανθρώπους από κάθε κοινωνικό στρώμα. Κάθε δεκαετία ήταν μια άλλη εποχή και μια διαφορετική γενιά. Αυτά όλα για έναν πεζογράφο είναι ευεργετικά και μετατρέπονται σε έμπνευση. Γράφω βλέποντας την κοινωνία και τους ανθρώπους γύρω μου. Τίποτε δεν είναι αλληγορικό ή συμβολικό στα βιβλία μου. Υπάρχει πολύ πλούσιο υλικό έξω στον κόσμο, αρκεί να τον προσέχεις και να τον αγαπάς. 

 

Και τέλος κ. Γρηγοριάδη

-Ο Κίνγκσλεϊ Εϊμις είχε πει κάποτε ότι ως συγγραφέας θεωρούσε τα βραβεία απολύτως περιττά, μέχρι εκείνη τη στιγμή που πληροφορήθηκε ότι κέρδισε το βραβείο Μπούκερ! Τελικά, τι σημαίνει ένα βραβείο για έναν συγγραφέα; Ποια η σχέση σας με την ματαιοδοξία; Πως τα ακούτε όλα αυτά μετά από τριάντα δύο χρόνια συγγραφικής πορείας;

Μια χαρά τα είπε ο Κίνγκσλει Έϊμις που τον διάβασα στο πανεπιστήμιο και αργότερα διάβαζα και τον γιο του Μάρτιν! Άλλωστε εκφράζεται με το περίφημο, φλεγματικό, βρετανικό χιούμορ. Κοιτάξτε, από μαθητής έπαιρνα επαίνους και βραβεία, στο πανεπιστήμιο, στις εισαγωγικές, πήρα μια υποτροφία. Τα χαιρόμουν αυτά ως μια φυσική ανταμοιβή για τους κόπους μου. Το ίδιο και με τα βιβλία. Άρχισα να εκδίδονται το 1990 και έγραφα πιστεύοντας ότι στο χώρο του βιβλίου δεν ισχύουν εκείνοι οι κανόνες της εκπαίδευσης. Το 2016 πήρα το πρώτο μου βραβείο, το Κρατικό, για το μυθιστόρημα “Ζωή μεθόρια”. Επίσης το βραβείο Νίκος Θέμελης για το “Τραγούδι του πατέρα” , που απονέμει το περιοδικό “Ο αναγνώστης”, ήταν άλλο ένα ευπρόσδεκτο βραβείο. Δεν κυνήγησα τα βραβεία αυτά-αυτό είναι πολύ ξεκάθαρο στο χώρο μου. Έτσι τα χάρηκα πολύ. Πιστεύω στην επιβράβευση μόνον να μην γίνεται αυτοσκοπός. Ωστόσο επιβράβευση είναι κι άλλα πολλά: το κάλεσμα σε μια ομάδα ανάγνωσης, η επίσκεψη σε μια σχολική τάξη, η δραστηριότητα σε μια βιβλιοθήκη, η συμμετοχή σε ένα συνέδριο, μια υποτροφία στο εξωτερικό, μια συνέντευξη, η εκτίμηση από τους αναγνώστες. Αυτή η διαδραστικότητα κρατάει ζωντανή την τέχνη, τον συγγραφέα και το κοινό. 

Γιούλη Τσακάλου

Ελεύθερος Τύπος

 

Συνέντευξη του ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ κ. ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ στη Γιούλη Τσακάλου στον Ελεύθερο Τύπο 05/02/23 για το βιβλίο και τη φιλαναγνωσία

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ

ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ” 5/2/2023

ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΓΙΟΥΛΗ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

Θέμα : Το βιβλίο

 

Γύρω μας κυριαρχεί η σκληρότητα, όμως μέσα από τον κόσμο των βιβλίων καταφέρνουμε εμείς οι βιβλιόφιλοι να διατηρούμε την αισιόδοξη ματιά μας! Το κάθε ανάγνωσμα αποτελεί το σπόρο για έναν δυνατό άνθρωπο και σπουδαίο πολίτη που μπορεί να επιλέγει το καλό.

Δεν σταματάμε να κάνουμε νέα όνειρα, να ανοίγουμε παράθυρα στο μυαλό, από αυτά που μας κάνουν να βλέπουμε κάπως αλλιώς τον κόσμο, να μας προσφέρουν αυτό το κάτι παραπάνω σε σχέση με όσα γνωρίζαμε, ή μια διαφορετική προσέγγιση των δεδομένων της ζωής μας… να πολεμήσουμε για την κοινωνία στην οποία ανήκουμε, να την κάνουμε καλύτερη, για ίσα δικαιώματα και πιο ελεύθερους ανθρώπους.

Τα κείμενα, βλέπετε, αντιγράφουν τη ζωή και η ζωή τα κείμενα… Στα πλαίσια λοιπόν της έρευνάς μας για την φιλαναγνωσία και τι διαβάζει η αρχή της χώρας μας  απευθυνθήκαμε λοιπόν και στον κ. Δημήτρη Κουτσούμπα  Γενικού Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, και του ζητήσαμε να μας εμπιστευτεί τις δικές του σκέψεις και να μοιραστεί μαζί μας τα βιβλία που διαβάζει!

 

         Υπάρχει το περιθώριο του χρόνου ο Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, στους σύνθετους καιρούς που ζούμε, να δραπετεύει στον κόσμο του βιβλίου;

         Όποιος ισχυρίζεται ότι δεν έχει χρόνο ή ότι δεν βρίσκει κάποιο χρόνο για διάβασμα, πιστεύω ότι δεν είναι ειλικρινής. Το σωστό είναι ότι δε φτάνει ο χρόνος, λόγω των σύνθετων και συνεχών εξελίξεων που επιβάλλουν πολύ τρέξιμο και πρακτική δράση, να περνάς περισσότερο χρόνο με το βιβλίο. Αλλά πάντα μπορεί ο καθένας και η καθεμιά να εξοικονομεί χρόνο, όσο μπορεί ο καθένας. Γι’ αυτό δε χρειάζεται να «δραπετεύεις» στον κόσμο του βιβλίου, αλλά να επιδιώκεις να ζεις στον κόσμο του βιβλίου, ενταγμένο οργανικά σε κάθε δράση και ενέργειά σου, στον οποιοδήποτε προγραμματισμό σου.

 

#ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γεννήθηκε στη Λαμία στις 10 Αυγούστου του 1955. Είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη. Η οικογένειά του ήταν αγωνιστές της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, με εκτελεσμένους από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής και από τα έκτακτα στρατοδικεία της περιόδου του εμφυλίου, με φυλακισμένους και εξορισμένους. Ο πατέρας του Αποστόλης Κουτσούμπας μέλος του ΚΚΕ, πιάστηκε το 1945 στη Λάρισα, δικάστηκε, φυλακίστηκε και εξορίστηκε για 8 χρόνια.

Ο Δημήτρης Κουτσούμπας τέλειωσε το εξατάξιο γυμνάσιο τον Ιούνη του 1973, έδωσε εξετάσεις και πέτυχε στο Νομικό Τμήμα του Πανεπιστήμιου της Αθήνας. Σπούδαζε δουλεύοντας παράλληλα σε διάφορες δουλειές, για να καλύψει τα έξοδα των σπουδών. Με τον ερχομό του στην Αθήνα, πιάνει επαφή με την παράνομη Οργάνωση της ΚΝΕ, συμμετέχει στα γεγονότα του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 και οργανώνεται στην αντι-ΕΦΕΕ και την ΚΝΕ το Δεκέμβρη του 1973, δουλεύοντας στην παρανομία μέχρι τη μεταπολίτευση, το καλοκαίρι του 1974. Γίνεται μέλος του ΚΚΕ το Δεκέμβρη του 1974. Με απόφαση του ΚΣ της ΚΝΕ το καλοκαίρι του 1975 στέλνεται για κομματική δουλειά στην Οργάνωση της Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας ως μέλος του Γραφείου Περιοχής της ΚΝΕ. Ήταν αντιπρόσωπος στο 1ο Συνέδριο της ΚΝΕ.

Περνάει αποκλειστικά στην κομματική δουλειά το φθινόπωρο του 1977, ως γραμματέας Αχτίδας και στη συνέχεια γραμματέας της Νομαρχιακής Οργάνωσης Βοιωτίας. Από το 1979 είναι μέλος του Γραφείου Περιοχής Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας, με διάφορες χρεώσεις, όπως υπεύθυνος της Εργατικής Συνδικαλιστικής Δουλειάς, καθοδηγητής Νομαρχιακών Οργανώσεων Βοιωτίας, Φθιώτιδας, Φωκίδας, Ευρυτανίας. Στην πορεία αναλαμβάνει γραμματέας της Επιτροπής Περιοχής Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας, εκτός από διάστημα 21 μηνών που υπηρετεί τη στρατιωτική θητεία του σε Μεσολόγγι, Κομοτηνή και Λήμνο.

Στο 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ το Μάη του 1987 εκλέγεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Στη διάσπαση του 1991, ως γραμματέας της ΚΟ Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας και μέλος της ΚΕ, δίνει τη μάχη μαζί με άλλους συντρόφους για την υπεράσπιση του Κόμματος, των αρχών του, της κοσμοθεωρίας του, ενάντια στη διασπαστική, οπορτουνιστική ομάδα που πήγε στο ΣΥΝ.

Στο 13ο Συνέδριο εκλέγεται ξανά στην ΚΕ και στη Γραμματεία της με ευθύνη την καθοδήγηση ΚΟ, ενώ από τον Αύγουστο του 1991, αμέσως μετά τη διάσπαση, αναλαμβάνει υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου της ΚΕ.

Το Δεκέμβρη του 1991 στο 14ο Συνέδριο εκλέγεται μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ, με ευθύνη το Γραφείο Τύπου, τον Πολιτισμό, στη συνέχεια τον «902», μέχρι τις πλημμύρες του 1994, οπότε και αναλαμβάνει υπεύθυνος από το ΠΓ για τις Οργανώσεις Θεσσαλονίκης, Κεντρικής Μακεδονίας, Δυτικής Μακεδονίας και Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης.

Στο 15ο Συνέδριο (Μάης του 1996) εκλέγεται μέλος του ΠΓ και αναλαμβάνει Διευθυντής του «Ριζοσπάστη», χρέωση την οποία είχε για μια δεκαετία.

Στο 16ο Συνέδριο (Φλεβάρης 2000) και στο 17ο Συνέδριο (Φλεβάρης 2005) επανεκλέγεται στο ΠΓ και αναλαμβάνει υπεύθυνος των Διεθνών Σχέσεων του Κόμματος.

Στο 18ο Συνέδριο (Φλεβάρης 2009) αναλαμβάνει από το ΠΓ επικεφαλής της Γραμματείας της ΚΕ. Στο 19ο Συνέδριο (Απρίλης 2013) εκλέγεται Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ.

Διαβάστε ολόκληρη την #συνέντευξη #εδώ

https://eleftherostypos.gr/politismos/dimitris-koutsoubas-ston-e-t-spiti-choris-vivliothiki-einai-spiti-gymno-adeiano

         Τι είδους βιβλία επιλέγετε να διαβάζετε; Έχετε αγαπημένο συγγραφέα;

         Συνηθίζω να διαβάζω τα πάντα. Και λογοτεχνία και ιστορικό βιβλίο και πολιτικό -όπως λέγεται- βιβλίο. Άλλωστε το γεγονός ότι από τον χαρακτήρα της χρέωσής μου στο Κόμμα, έτσι κι αλλιώς, οφείλω να παρακολουθώ τις εξελίξεις, την ιδεολογική πολιτική διαπάλη που διεξάγεται και στην Ελλάδα και διεθνώς, τις οικονομικές εξελίξεις, τους διεθνείς και εγχώριους ανταγωνισμούς και αντιθέσεις, τις εξελίξεις με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τις στρατιωτικές συγκρούσεις, καταλαβαίνετε ότι το εύρος της θεματολογίας είναι τεράστιο και φυσικά, όσο μπορώ, το παρακολουθώ, με την βοήθεια των συνεργατών μου στο Πολιτικό Γραφείο, στο Γραφείο Τύπου και στα Τμήματα της ΚΕ, οι οποίοι με ενημερώνουν για ό,τι καινούργιο προκύψει και χρειάζεται να ερευνηθεί, να μελετηθεί.

         Σαν ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, χρειάζεται πολύ συχνά επίσης να ανατρέχω στους κλασσικούς της κοσμοθεωρίας μας, στα έργα του Μαρξ, του Ενγκελς, του Λένιν, δεν είναι έργα που μια φορά τα διαβάζεις και τα παρατάς. Πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο που μπορείς να βρεις μέσα στα γραπτά τους. Όπως άλλωστε και σε άλλα βιβλία. Φυσικά ξεκοκαλίζω τις εκδόσεις της «Σύγχρονης Εποχής», ένα πλούσιο σε εκδόσεις εκδοτικό και συγχρονισμένο με την επικαιρότητα. Έτσι στα 200 χρόνια του 1821, κυκλοφόρησε μια πολύ ενδιαφέρουσα έκδοση, ή στα 100 χρόνια της Μικρασιατικής εκστρατείας και καταστροφής, επίσης, τις οποίες σας συνιστώ να διαβάσετε. Στη λογοτεχνία αγαπημένοι μου είναι ο Καζαντζάκης, ο Λουντέμης, ο Μίμης Ραβάνης - Ρεντής, ο Σεμιόνοφ, ο Στάινμπεκ. Τώρα τελευταία με συνεπήρε διαβάζοντάς την, η Έφη Νούσκα, η οποία δυστυχώς έφυγε νωρίς και άδικα, αφήνοντάς πίσω της όμως, ένα σημαντικό έργο. Διαβάστε τα «Γεωμετρικά απρόοπτά» της.

 

         Ποιος ήταν εκείνος από το περιβάλλον σας που σας μύησε στην αγάπη για τα βιβλία;

         Τα παιδικά χρόνια ήταν πολύ δύσκολα, ο πατέρας και η μάνα νοίκιαζαν ένα δωμάτιο σε μια αυλή όπου έμεναν άλλες πέντε οικογένειες και μέσα εκεί ήταν η κουζίνα, το υπνοδωμάτιο, το καθιστικό, μέχρι την ηλικία των 9 χρόνων, μετά τα δωμάτια έγιναν 2 μέχρι την ηλικία των 13 χρόνων και μετά 3, δηλαδή ήταν στενάχωρα. Παρ’ όλα αυτά πάντα στο σπίτι υπήρχε μια μικρή βιβλιοθήκη, ενώ όσα βιβλία δεν χωρούσαν τοποθετούνταν σε κούτες κάτω από το κρεβάτι ή μετά μέσα στη ντουλάπα και ανασύρονταν για μελέτη από εκεί. Ήταν ο πατέρας κυρίως αυτός, διαπαιδαγωγημένος από τις φυλακές και τις εξορίες ως κομμουνιστής που είχε σχέση με το βιβλίο και αυτό το μετέδωσε και στη σύζυγό του και μητέρα μου και στα παιδιά του. Δεν μπορώ να ξεχάσω, ότι από τότε που μπορούσα να συλλαβίζω, να διαβάζω, ήταν αναρτημένα στον τοίχο του δωματίου μας, γραμμένα από το χέρι του πατέρα μου το «μελέτα κι έχε άγρυπνα τα μάτια της ψυχής σου στη ζωή» και το «τρώγε το φαί σου, αγάπα το κελί σου, διάβαζε πολύ».

 

         Διαβάζετε ψηφιακά βιβλία;

         Προτιμώ το χαρτί. Νομίζω είναι ανεπανάληπτη η αίσθηση να κρατάς το βιβλίο στο χέρι, να το ξεφυλλίζεις, να μπορείς και να σημειώνεις πάνω του, να μπορείς να το κουβαλάς παντού, χωρίς το φόβο να χάσεις το σήμα ή να θέλει φόρτιση και να μη μπορείς να βρεις ρεύμα εκεί που είσαι ή λόγω των διακοπών ρεύματος, ιδιαίτερα τώρα με την ενεργειακή κρίση – φτώχεια. Όχι, προτιμώ το βιβλίο, έτσι όπως το γνώρισα από παιδί. Αυτό δε σημαίνει ότι αποκλείεται να ανατρέξω κάποια στιγμή στο διαδίκτυο, στο ψηφιοποιημένο βιβλίο, όταν δεν μπορώ να το βρω σε χαρτί κάποια στιγμή. Απλά σας επισημαίνω τι προτιμώ. Το ψηφιακό μόνο βοηθητικά το χρησιμοποιώ μέχρι σήμερα.

 

         Αρκετοί γράφουν τις εμπειρίες από την καριέρα τους και μας καταθέτουν ιστορικά στοιχεία με την έκδοση κάποιου βιβλίου. Να το περιμένουμε από εσάς;

         Δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό, μέχρι τη στιγμή που μου κάνατε την ερώτηση. Όχι, πιστεύω ότι ο καθένας μας καταθέτει την συμβολή του στο σήμερα, με τη δράση του, τις τοποθετήσεις του, τις ομιλίες, τα άρθρα, τον καθημερινό αγώνα του. Αυτό μετά βεβαίως γίνεται παρελθόν, γίνεται κομμάτι της ιστορίας, η οποία διαμορφώνεται κυρίως από τη συλλογική σκέψη και δράση, από την κίνηση των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων κι αυτό πιστεύω ότι είναι που πρέπει να αποκρυσταλλώσει η ιστορική μελέτη.

 

         Ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ πώς φαντάζεται την πρόοδο στο χώρο του βιβλίου; Υπάρχει περιθώριο καλυτέρευσης των συνθηκών;

         Πιστεύω βαθιά ότι πάντα μπορούμε να δημιουργήσουμε περιθώρια καλυτέρευσης. Η πρόοδος του βιβλίου, όπως προανάφερα, αρχίζει από την οικογένεια. Σπίτι χωρίς βιβλιοθήκη είναι ένα σπίτι «γυμνό»,«αδειανό». Μαζί με την οικογένεια σπουδαίο ρόλο παίζει και το σχολείο. Είναι αισιόδοξο το γεγονός ότι σήμερα υπάρχουν εκπαιδευτικοί που, υπερβαίνοντας τα εμπόδια των αναλυτικών προγραμμάτων για υποκατάσταση της γνώσης από την κατάρτιση και εκμάθηση της γλώσσας από συνταγές μαγειρικής, βοηθούν τους μαθητές να αγαπήσουν το διάβασμα της καλής λογοτεχνίας, τους προτρέπουν να πλουτίσουν τη σκέψη τους μελετώντας και εξωσχολικά βιβλία, να αξιοποιήσουν τις σχολικές βιβλιοθήκες, που δυστυχώς όλα τα τελευταία χρόνια οδηγούνται σε διάλυση ή μένουν κλειστές. Όμως καθοριστική σημασία έχει και η κοινωνική δραστηριότητα, η συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες, γιατί εκεί δημιουργούνται προβληματισμοί, ανησυχίες και απαιτήσεις, που δεν αντιμετωπίζονται πρακτικά και εμπειρικά. Προϋποθέτουν γνώση θεωρητική, που μόνο το βιβλίο μπορεί να δώσει. Το Κόμμα μας αποδίδει ιδιαίτερη σημασία σ’ αυτόν τον τομέα. Προτρέπει συστηματικά στο διάβασμα όχι μονάχα της δικής μας θεωρίας, αλλά και κάθε τι καλού και κοινωνικά ωφέλιμου έχει δημιουργήσει η ανθρώπινη σκέψη. Να σας πω μόνο ενδεικτικά ότι τα τελευταία δώδεκα χρόνια έχουμε διοργανώσει πέντε επιστημονικά συνέδρια για τη λογοτεχνία, ελληνική και ξένη, τα υλικά των οποίων έχουν κυκλοφορήσει σε καλαίσθητες εκδόσεις βιβλίων από τη “Σύγχρονη Εποχή”. 

 https://m.902.gr/eidisi/politiki/319559/spiti-horis-vivliothiki-einai-ena-spiti-gymno-adeiano

 

   Γιούλη Τσακάλου

Ελεύθερος Τύπος