ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Αναστασίας Δημακοπούλου για το βιβλίο "Η ένοχη" ΓΙΩΤΑ ΓΟΥΒΕΛΗ, Εκδόσεις Διόπτρα

ΓΙΩΤΑ ΓΟΥΒΕΛΗ

Η ένοχη - Εκδόσεις Διόπτρα

 

   Η Ένοχη της Γιώτας Γουβέλη, είναι ένα βαθιά συναισθηματικό και ψυχολογικό έργο που εξερευνά τις συνέπειες της ενοχής, της σιωπής και των επιλογών που καθορίζουν τη ζωή μιας γυναίκας. Η ηρωίδα ζει εγκλωβισμένη ανάμεσα στην ενοχή και στην σιωπή. Η ίδια κουβαλά ένα βαρύ μυστικό, ένα γεγονός που σημάδεψε την πορεία της και διαμόρφωσε τον τρόπο που βλέπει τον εαυτό της και τον κόσμο.  

Η Γουβέλη χτίζει την πλοκή σταδιακά, αποκαλύπτοντας κομμάτι-κομμάτι την αλήθεια, ενώ παράλληλα φωτίζει τις κοινωνικές πιέσεις, τις οικογενειακές προσδοκίες και τις εσωτερικές συγκρούσεις που οδηγούν την ηρωίδα σε μια διαρκή μάχη με τον εαυτό της.

 

  Οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι ζωντανοί, ανθρώπινοι και πολυδιάστατοι. Η κεντρική ηρωίδα παρουσιάζεται με ρεαλισμό και ευαισθησία: μια γυναίκα που παλεύει ανάμεσα στο καθήκον και την προσωπική της ανάγκη για ελευθερία, ανάμεσα στη ντροπή και την επιθυμία για λύτρωση. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες βοηθούν να δούμε καλύτερα την ηρωίδα, γιατί μέσα από αυτούς φαίνονται οι αδυναμίες, οι φόβοι και οι ελπίδες της. Μέσα από τους άλλους χαρακτήρες καταλαβαίνουμε καλύτερα την ηρωίδα και τις δυσκολίες της. Η Γουβέλη αποδεικνύει ότι η ενοχή είναι μια δύναμη που μπορεί να καθορίσει τις αποφάσεις ενός ανθρώπου.

 

  Η επίδραση στον αναγνώστη είναι έντονη, γιατί το βιβλίο αγγίζει θέματα που αφορούν όλους, όπως λάθη, μυστικά, φόβους, κοινωνική κριτική, ανάγκη για αποδοχή. Η αφήγηση δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που σε παρασύρει, σε κάνει να νιώθεις την αγωνία της ηρωίδας, να συμμετέχεις στον εσωτερικό της αγώνα και να αναρωτιέσαι, πώς θα αντιδρούσες εσύ στη θέση της. Η συγγραφέας καταφέρνει να μετατρέψει την προσωπική ιστορία της ηρωίδας σε μια εμπειρία που αγγίζει κάθε αναγνώστη, οδηγώντας τον να αναμετρηθεί με τις δικές του σιωπές και τις δικές του αλήθειες.

 

  Το ύφος της γραφής είναι καθαρά συναισθηματικό και βαθιά ανθρώπινο. Χωρίς να πλατειάζει, σε αγγίζει βαθιά και σε ταρακουνά με εικόνες και λεπτομέρειες που χτίζουν μια έντονη ατμόσφαιρα και μια βαθιά ψυχολογική διάσταση. Η Γουβέλη έχει την ικανότητα να σκιαγραφεί τους

χαρακτήρες με απλότητα και αλήθεια, δημιουργώντας μια ιστορία που αγγίζει τον αναγνώστη και τον κρατά κοντά της ως την τελευταία σελίδα.

 

Ως αναγνώστρια, ένιωσα το βάρος της ενοχής και της σιωπής να περνά μέσα από την ιστορία και να με αγγίζει. Το βιβλίο με έκανε να σκεφτώ πόσο δύσκολο είναι μερικές φορές να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια, αλλά και πόσο αναγκαία είναι για να προχωρήσουμε.

 

  Η Ένοχη με άφησε με μια αίσθηση συγκίνησης και εσωτερικής αναστάτωσης. Η αποκάλυψη της αλήθειας λειτουργεί ως κάθαρση, όχι μόνο για την ηρωίδα αλλά και για τον αναγνώστη, που παρακολουθεί την πορεία της από το σκοτάδι προς το φως. Το βιβλίο δεν προσφέρει εύκολες λύσεις. Δείχνει πως η ενοχή μπορεί να γίνει βάρος αλλά και αφετηρία για αλλαγή. Η ιστορία δείχνει πως η αλήθεια, ακόμη κι όταν πονά, είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να οδηγήσει στη λύτρωση και στην ηρεμία.

Συνέντευξη του συγγραφέα Μιχάλη Νταγγίνη στη Γιούλη Τσακάλου - Ελεύθερος Τύπος για το βιβλίο ««Πατημένα Τριάντα» » εκδόσεις Διόπτρα

Η ενηλικίωση δεν έρχεται ποτέ με καθαρά όρια· έρχεται με πληγές, επιλογές που αφήνουν σημάδια, και με πρόσωπα που καθρεφτίζουν τις σκιές μας. Στο «Πατημένα Τριάντα» εκδόσεις Διόπτρα, του Μιχάλη Νταγγίνη, πέντε άνθρωποι παλεύουν να βρουν τον εαυτό τους μέσα σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει να τους έχει ξεχάσει. Ο έρωτας, η προδοσία, η φιλοδοξία και η αβεβαιότητα υφαίνουν μια δεκαετία γεμάτη ένταση και αποκαλύψεις. Κάθε σελίδα ανοίγει μια νέα γωνία της ζωής τους, φωτίζοντας όχι μόνο τις επιλογές που κάνουν, αλλά και τα αθέατα σημεία της κοινωνίας που τις διαμορφώνουν.

 

Συνέντευξη με τον Μιχάλη Νταγγίνη – Γιούλη Τσακάλου Ελεύθερος τύπος

1. Τι σας ώθησε να αφηγηθείτε τις ιστορίες πέντε διαφορετικών χαρακτήρων, κάθε ένας με τις δικές του πληγές και μυστικά, και να τις συνδέσετε μέσα σε μια δεκαετία γεμάτη αβεβαιότητα;

Με ενδιαφέρει η φυσιογνωμία της γενιάς μου, μιας γενιάς που φαίνεται να ψάχνει βουβή, ανησυχητικά βουβή, για συνταγές ατομικής δικαίωσης. Δεν είχα προαποφασίσει για τον τρόπο που θα αφηγηθώ την ιστορία. Διαισθανόμουν όμως ότι απαιτούνται περισσότερα πρόσωπα, διαφορετικοί ανθρωπότυποι, ποικίλες οπτικές γωνίες. Μόνο έτσι μπορεί να έρθει στο φως το βίωμα μιας ολόκληρης γενιάς. Εύστοχα επισημαίνετε το στοιχείο του χρόνου. Ο χρόνος αποτελεί το έδαφος επάνω στο οποίο εξελίσσονται τόσο οι πρωταγωνιστές όσο και οι κοινωνικές συνθήκες γύρω τους. Πώς είναι να ζεις σε μια δεκαετία όπου η μια κρίση παίρνει την σκυτάλη από την προηγούμενη; Χωρίς την πάροδο του χρόνου, το βιβλίο θα ήταν μια «φωτογραφική απεικόνιση της στιγμής» για πέντε νέους ανθρώπους. Νομίζω ότι η λογοτεχνία σου δίνει τα εργαλεία για να πας ένα βήμα παραπέρα από αυτό.

2. Πώς η ένταση ανάμεσα στην προσωπική επιθυμία, την κοινωνική πίεση και τα τραύματα της παιδικής ηλικίας διαμορφώνει τον κόσμο που περιγράφετε;

Είναι μία πολυεπίπεδη αλληλεπίδραση, την οποία εξερευνώ για κάθε πρόσωπο ξεχωριστά – ακόμη κι αν οι ιστορίες τους συμπλέκονται. Έχει σημασία η λέξη «εξερευνώ». Δεν μπορώ να μιλήσω με βεβαιότητες για την αλληλεπίδραση όλων αυτών των παραγόντων – ούτε οι ίδιοι οι ήρωες δεν ξέρουν με σιγουριά τον εαυτό τους. Γι’ αυτό νομίζω ότι ο ορισμός του Κούντερα για το μυθιστόρημα είναι απολύτως ακριβής: μυθιστόρημα είναι η εξερεύνηση της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από πειραματικά εγώ.

3. Ο υπόκοσμος και οι σκιές της εξουσίας διατρέχουν τις σελίδες του βιβλίου. Με ποιο τρόπο θέλατε να αποτυπωθεί η διαφθορά και η ανθρώπινη αδυναμία χωρίς να χαθεί η λογοτεχνική αλήθεια;

Είναι ένα στοίχημα να αποδώσεις ρεαλιστικά ένα υπαρκτό κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, χωρίς να καταλήξεις να κάνεις «ρεπορτάζ». Χρειάζεται ισορροπία. Για εμένα στο προσκήνιο είναι η ζωή των πρωταγωνιστών και ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τον εαυτό και το περιβάλλον τους. Δεν αφηγούμαι το περιβάλλον αυτοτελώς, παρά μόνο στον βαθμό που επηρεάζει πραγματικά και νοητικά τους πρωταγωνιστές.

4. Τα Πατημένα Τριάντα μοιάζουν ταυτόχρονα χρονικό μιας γενιάς και προσωπικό ημερολόγιο. Τι σημαίνει για εσάς να ζωντανεύουν οι επιλογές και οι φόβοι της εποχής μέσα από λογοτεχνία;

Στην εισαγωγή του βιβλίου αναφέρομαι στην ιδιότητα της λογοτεχνίας να «απομαγνητοφωνεί» σιγανές προσωπικές μας μελωδίες· αυτά, δηλαδή, για τα οποία έχουμε μάθει να μη μιλάμε ή και να μη σκεφτόμαστε καν. Αυτή είναι η αποκαλυπτική διάσταση της λογοτεχνίας. Δεν θα έλεγα ότι έγραψα προσωπικό ημερολόγιο. Το αυτοβιογραφικό στοιχείο είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Μ’ ενδιαφέρει να εξερευνήσω τη γενιά μου και τη σχέση της με τις υπόλοιπες γενιές σε έναν δεδομένο χώρο και χρόνο. Το προσωπικό στοιχείο, πάντως, είναι αναπόφευκτο, στον βαθμό που είμαι μέλος της ίδιας γενιάς.

5. Αν το βιβλίο ήταν ένας ψίθυρος στο σκοτάδι, ποια λέξη ή εικόνα θα θέλατε να συνοδεύει τον αναγνώστη καθώς κλείνει την τελευταία σελίδα, σαν μια αχνή υπόσχεση ότι η ιστορία συνεχίζεται μέσα του  και όχι μόνο στις σελίδες;

Δεν είμαι αρμόδιος να υποδείξω στον αναγνώστη κάτι συγκεκριμένο. Το αναγνωστικό βίωμα είναι εντελώς υποκειμενικό. Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα το πώς θα απαντούσαν οι αναγνώστες σε αυτό το ερώτημα. Νομίζω, πάντως, ότι το τέλος της ιστορίας είναι μια ανοιχτή πρόσκληση στους αναγνώστες να τη συνεχίσουν όπως θέλουν, καθένας με τα δικά του υλικά.

Βιογραφικό

Ο Μιχάλης Νταγγίνης γεννήθηκε το 1993 στη Θεσσαλονίκη, όπου και σπούδασε νομικά. Από το 2017 ζει κι εργάζεται στην Αθήνα ως δικηγόρος ποινικού δικαίου, ενώ επίσης είναι διδάκτωρ Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μελέτες του έχουν δημοσιευθεί σε νομικά περιοδικά. Το 2020 εκδόθηκε η πρώτη νομική του μονογραφία. Το μυθιστόρημα Πατημένα Τριάντα είναι το πρώτο λογοτεχνικό του έργο απο της εκδόσεις Διόπτρα.

Γιούλη Τσακάλου 

 

 

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Τάνιας Χαμοπούλου για το βιβλίο " ΜΠΟΥΑΝΑ " Βαλερί Αγγέλου, εκδόσεις Διόπτρα

 

ΜΠΟΥΑΝΑ

 Βαλερί Αγγέλου

Εκδόσεις: ΔΙΟΠΤΡΑ

Στα σουαχίλι, μπουάνα σημαίνει αφεντικό. Έτσι φώναζαν οι ιθαγενείς του Βελγικού Κονγκό κάθε λευκό άντρα που είχε έρθει να διαφεντέψει τη χώρα τους και τις ζωές τους.

Ιταλοκρατούμενη Ρόδος, 1930. Μέσα σε αυτό το καθεστώς γεννιέται και μεγαλώνει η Αναστασία γνωρίζοντας το σκληρό πρόσωπο του φασισμού και τον εξιταλισμό του νησιού, με τον υποχρεωτικό χαιρετισμό, τα ιταλικά στο σχολείο και την αναγκαστική προσχώρηση στην φασιστική νεολαία. Η φαινομενική ισορροπία της ζωής της θα ανατραπεί βάναυσα όταν μαθαίνει ένα σοκαριστικό μυστικό για την ζωή της αλλά και με την έλευση των Γερμανών και την κατοχή τους. Ενώ κάποια χρόνια αργότερα η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου θα επιτρέψει στους Ροδίτες να ελπίζουν την ελευθερία τους, ο Γιώργος, σύζυγος της Αναστασίας, αποφασίζει να μεταναστεύσουν στο Βελγικό Κονγκό για καλύτερη ζωή κι εκείνη ακολουθεί με δύο μωρά παιδιά στην αγκαλιά της. Στο Αλμπερβίλ, δίπλα στην λίμνη Τανγκανίκα και τον ποταμό Λουκούγκα, θα ενσωματωθούν στον απόδημο ελληνισμό της περιοχής, γνωρίζονται και γίνονται φίλοι και με άλλους Έλληνες ξεπερνώντας έτσι τη μοναξιά της απεραντοσύνης της Αφρικανικής ηπείρου. Οι ταραχές για την ανεξαρτησία του Κονγκό θα κάνουν τη ζωή τους προβληματική κι επικίνδυνη αλλά η Αναστασία δεν θα μείνει άπραγη και θύμα των συνθηκών. Με το πείσμα και την ανθεκτικότητα στα δύσκολα που έχει στις αποσκευές της και απέκτησε στα πέτρινα χρόνια στο νησί της, παλεύει για την οικογένειά της, δημιουργεί, πετυχαίνει και προκόβει. Από την πείνα και την ανέχεια της Κατοχής βρέθηκε να εμπορεύεται στο Κονγκό και να γίνεται η αγαπημένη Μπουάνα των μαύρων που εργάζονται για λογαριασμό της. Και όσες φορές βλέπει τους κόπους της να καταστρέφονται λόγω των εξεγέρσεων και των ταραχών, εκείνη άλλες τόσες θα καταφέρει να ξαναφτιάξει τα πάντα από την αρχή. Αγωνίστηκε και νίκησε. Και με ενσυναίσθηση μοιράστηκε τον πόνο των καταπιεσμένων μαύρων του Κονγκό. Όταν μετά από χρόνια αναγκάζεται να εγκαταλείψει την Αφρική, επιστρέφει με την οικογένειά της στην Ρόδο για να ξαναχτίσει την ζωή τους.

Η κεντρική ηρωίδα, η Αναστασία, είναι ένα κορίτσι που επιβίωσε από την φρίκη του φασισμού και αναγκάστηκε να ωριμάσει γρήγορα. Έγινε η κόρη που συγχώρεσε τα ασυγχώρητα, η δυναμική γυναίκα που ερωτεύτηκε και δεν δίστασε να αλλάξει ήπειρο για την οικογένειά της. Η γυναίκα που δεν κουράστηκε να χτίζει τη ζωή της μέσα στα χαλάσματα ξανά και ξανά γιατί δεν φοβήθηκε, δεν δείλιασε και δεν τα παράτησε ποτέ. Η ζωή της ήταν γεμάτη από απώλειες κι αγώνα και παρόλα αυτά παρέμεινε ένας άνθρωπος γεμάτος καλοσύνη, νοιάξιμο κι αξιοπρέπεια που προκαλεί συγκίνηση και θαυμασμό.

Το "Μπουάνα" είναι ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα βασισμένο στην πραγματική ιστορία μιας ξεχωριστής γυναίκας. Μία εξαιρετική πρώτη συγγραφική προσπάθεια που ενώνει άριστα ιστορία και συναισθηματική αφήγηση. Η επιλογή της συγγραφέως για πρωταγωνίστρια μιας γυναίκας που βιώνει τον πόλεμο, την προσφυγιά και την αποικιοκρατία, δίνει βάρος και αυθεντικότητα στο μυθιστόρημα. Η Αναστασία είναι μια ηρωίδα υπόδειγμα, όχι μόνο ως θύμα, αλλά και ως δημιουργός της δικής της ζωής. Η πλοκή της επιβίωσης, της εσωτερικής ανάτασης και του ταξιδιού της από τη Ρόδο στο Κονγκό, είναι γρήγορη, δεν πλατειάζει και δημιουργεί μια συγκλονιστική εμπειρία για τον αναγνώστη.

Η γλώσσα της Βαλερί Αγγέλου είναι λυρική, με ζωντανές περιγραφές και σκηνές φορτισμένες συναισθηματικά, χωρίς να πέφτει στην παγίδα του μελοδραματισμού ούτε να παραμελεί την ιστορική ακρίβεια. Αντιθέτως, καταφέρνει να αποδώσει την τραγικότητα και την ομορφιά με ρεαλισμό και τρυφερότητα. Η ιστορική έρευνα είναι καλά δομημένη δίνοντας πληροφορίες για τον απόδημο ελληνισμό του Κονγκό, για τα Δωδεκάνησα της ιταλικής και γερμανικής κατοχής, για τη μυστηριώδη και πολύπαθη Αφρική. Αλλά αναδεικνύει και θέματα όπως η μετανάστευση, η εξουσία, ο ρατσισμός, η θέση της γυναίκας και η συγχώρεση.

Συνολικά, το "Μπουάνα" είναι ένας ύμνος στην ανθρώπινη θέληση και αντοχή, την δύναμη της γυναικείας ψυχής και την ελπίδα. Είναι ένα βιβλίο που μαγεύει, συγκινεί και προβληματίζει δημιουργώντας στο μυαλό υπέροχες εικόνες και στην καρδιά δυνατά συναισθήματα.

Πρόκειται για ένα γοητευτικό και συναρπαστικό βιβλίο το οποίο απόλαυσα από την αρχή ως το τέλος του

 

 

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Λένας Παπανικολάου για το βιβλίο "Νοέμβρης 9" Colleen Hoover, Εκδόσεις Διόπτρα

Νοέμβρης 9 – Εκδόσεις Διόπτρα

Συγγραφέας: Colleen Hoover

 

<<Αν τα ψέματα είχαν γραφτεί, θα τα έσβηνα.
αλλά ειπώθηκαν και χαράχθηκαν.
Με πληγωμένη αλήθεια ουρλιάζω για εξιλέωση.
Άσε με να μετανοήσω πάνω στο δέρμα σου>>

Καμιά φορά οι δύσκολες αποφάσεις μπορούν να οδηγήσουν στο καλύτερο αποτέλεσμα!

Δεν ξέρω πραγματικά τι να γράψω για το συγκεκριμένο βιβλίο! Μέχρι την μέση του, ήμουν σίγουρη ότι η αξιολόγηση μου δε θα ήταν πάνω από 3,5/5!

Πόσο λάθος έκανα!

Το 3,5/5 κατάφερε να γίνει 5/5' και μάλιστα με τόνο!

Κάποια βιβλία θέλουν το χρόνο τους...
Έκλεισα το βιβλίο με τα δάκρυα να τρέχουν ασταμάτητα από τα μάτια μου.
Τόσο συναισθηματικό, που πονάς ολόκληρη.
Σπας σε μυριάδες κομμάτια.
Όλη η ιστορία ποτίζει μέσα σου!
Ψάχνεις να βρεις ένα παραθυράκι για να αποφορτιστείς!
Και όλα αυτά με τις πιο απλές λέξεις!
Η γραφή της Hoover  άλλωστε είναι γνωστή, η πορεία όμως της ιστορίας των ηρώων, όχι, σε καμιά περίπτωση!

Αγάπη και  φόβος

Μυστικά και λάθη

Ανασφάλεια και ενοχές

Η δύναμη της αγάπης ενάντια στη δύναμη της συγχώρεσης

Παράλληλες πορείες ζωής με το καθορισμένο ραντεβού κάθε 9 του Νοέμβρη

Ίσως παρα-είναι παραμυθάκι
Ίσως να μην  υπάρχουν τέτοιες αγάπες
Ίσως να μην  υπάρχουν τέτοιοι χαρακτήρες
Ίσως πάλι να μην  υπάρχουν τέτοιες ιστορίες στη ζωή
Σίγουρα όμως υπάρχουν σε κάποια βιβλία!
Ένα από αυτά είναι  και ο ανατρεπτικός "Νοέμβρης 9" με την 
ιστορία του Μπεν και της Φάλον!

Μην τον χάσετε για κανέναν λόγο!

Περισσότερα για το βιβλίο ΕΔΩ

 

 

Λένα Παπανικολάου

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ