Όταν οι μικρές ώρες μένουν χωρίς την φωνή του τροβαδούρου της Γιώργου #Μαζωνάκη
Το παιδί της νύχτας δεν είναι πια εδώ.
Εκείνος που έντυσε με τη βραχνή, δωρική του φωνή τις πιο κρυφές μας αλήθειες, εκείνος που περπάτησε ξυπόλυτος στα γυαλιά των ερώτων μας, αποφάσισε να σβήσει τα μεγάλα φώτα της πίστας και να αποσυρθεί στη δική του, απέραντη σιωπή.Και είναι παράξενο, ξέρετε. Υπάρχουν καλλιτέχνες που δεν τους μετράς με τις πωλήσεις των δίσκων, αλλά με τα σημάδια που αφήνουν στις ψυχές μας.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν η φωνή της διπλανής πόρτας, ο δικός μας άνθρωπος που τολμούσε να πει όσα εμείς πνίγαμε στο λαιμό μας. Με εκείνο το αυθεντικό, ανυπότακτο πείσμα του, με την αλήθεια ενός παιδιού που δεν χώρεσε ποτέ σε καλούπια.Σήμερα, η νύχτα μοιάζει πιο ορφανή από ποτέ. Τώρα που οι «ώρες μικρές» θα μας βρίσκουν ξανά μόνους, τώρα είναι που η απουσία του θα τσακίζει. Γιατί σε αυτές τις ώρες, τις παράξενες, τις γεμάτες τσιγάρα και αναμνήσεις, η φωνή του ήταν πάντα εκεί. Να μας κρατάει το χέρι, να μας θυμίζει πως είναι εντάξει να πονάς, να ματώνεις, να ζεις στα άκρα.
Καλό ταξίδι, Γιώργο.
Στο μεγάλο σου φευγιό, πάρε μαζί σου την αγάπη ενός ολόκληρου κόσμου που έμαθε να αισθάνεται μέσα από τη δική σου ερμηνεία.
Οι προβολείς μπορεί να έσβησαν και οι ώρες να μικραίνουν, αλλά το αποτύπωμά σου θα μείνει για πάντα χαραγμένο στις καρδιές μας. Εκεί, όπου τα μεγάλα πάθη δεν πεθαίνουν ποτέ.
