Συμπληγάδες - Εκδόσεις Κάκτος
ΕΛΣΑ ΦΑΡΑΖΗ
Υπάρχουν βιβλία που δεν τα ξεφυλλίζεις απλώς. Τα περπατάς, σα να διασχίζεις έναν δρόμο, που άλλοτε φωτίζεται κι άλλοτε σκοτεινιάζει. Μπαίνεις μέσα τους, όπως μπαίνεις σε μια δύσκολη φάση της ζωής σου: με έναν κόμπο στο στομάχι, με μια αδιόρατη περιέργεια, με την αίσθηση, ότι κάτι μέσα σου θα μετακινηθεί. Συμπληγάδες της Έλσας Φαραζή, είναι ακριβώς ένα τέτοιο μυθιστόρημα. Δεν χαρίζεται στον αναγνώστη, δεν προσφέρει εύκολες συγκινήσεις ούτε γρήγορες απαντήσεις, αλλά σε αφήνει να νιώσεις το βάρος των ανθρώπινων σχέσεων, των πληγών που δεν φαίνονται, αλλά επιμένουν. Και μέσα από αυτό το βάρος, σε οδηγεί σιγά‑σιγά σε μια πιο καθαρή, πιο προσωπική αλήθεια.
Η ιστορία ξεκινά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου γεννιέται η Αλεξάνδρα. Από τις πρώτες μέρες της ζωής της, η πορεία της είναι γεμάτη σκοτεινά μονοπάτια, συναισθηματικά ναρκοπέδια και δύσκολους ανθρώπους.
Η Αλεξάνδρα είναι ο χαρακτήρας του ανθρώπου, που δεν διαμορφώνεται από πράγματα σταθερά, σίγουρα, ξεκάθαρα, αλλά από όσα είναι εύθραυστα και ασταθή στη ζωή της. Σμιλεύεται μέσα από τριβές και ανυπέρβλητες δυσκολίες. Είναι μια γυναίκα που κουβαλά πληγές καθημερινές, μικρές και επίμονες, που μπορεί να μην φαίνονται, ωστόσο καθορίζουν τον τρόπο που στέκεται, που μιλά, που αγαπά.
Το τραύμα της Αλεξάνδρας λειτουργεί σαν κάτι που υπάρχει από κάτω, σαν μια δύναμη που δεν φαίνεται αλλά επηρεάζει τα πάντα. Δεν την ρίχνει απότομα, αλλά την αλλάζει λίγο‑λίγο, μέρα με τη μέρα, χωρίς να το καταλαβαίνει. Κάθε της απόφαση, κάθε σκέψη, κάθε σχέση περνά μέσα από αυτό το παλιό, σιωπηλό βάρος που κουβαλά. Κι όταν κάποια στιγμή συνειδητοποιεί, πόσο πολύ την έχει επηρεάσει, βλέπει ότι σχεδόν όλη της η πορεία έχει διαμορφωθεί από αυτή την «αθόρυβη» φθορά. Και μέσα σε αυτή τη φθορά, η Αλεξάνδρα αναπτύσσει μια μορφή ανθεκτικότητας που μοιάζει πιο πολύ με επιβίωση. Η λύτρωση δεν έρχεται ως κάθαρση, αλλά σαν μία σχεδόν ανεπαίσθητη αποδοχή του εαυτού της.
Το ύφος της Φαραζή είναι καθαρό και άμεσο, γεμάτο συναίσθημα. Γράφει με τρόπο που σε αγγίζει κατευθείαν, σαν να μιλάει από μέσα σου. Δίνει μεγάλη σημασία στη δύναμη που κρύβουν οι γυναίκες μέσα τους και στο πώς αυτή η δύναμη γεννιέται μέσα από τον πόνο, τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες. Οι λέξεις της φωτίζουν, το πώς μια γυναίκα μπορεί να αλλάξει, να ωριμάσει και να ξαναβρεί τον εαυτό της μέσα από όλα όσα την πλήγωσαν.
Οι «Συμπληγάδες» δεν είναι απλώς οι δυσκολίες της ζωής, είναι οι δυνάμεις που σε πιέζουν, σε δοκιμάζουν, σε συνθλίβουν, μόνο και μόνο για να σε ξαναφτιάξουν από την αρχή. Η Αλεξάνδρα δεν βγαίνει αλώβητη από αυτή τη διαδρομή. Βγαίνει αληθινή, πιο κοντά στον εαυτό της, πιο συνειδητή για το τι σημαίνει να κουβαλάς πόνο και να συνεχίζεις να προχωράς. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο του βιβλίου: σου θυμίζει ότι η λύτρωση δεν είναι μια ξαφνική λάμψη φωτός, αλλά μια αργή, επίμονη πορεία μέσα από το σκοτάδι, μια πορεία που απαιτεί θάρρος, αντοχή και ειλικρίνεια.
Το μυθιστόρημα βρίθει από φιλοσοφημένες, εύστοχες φράσεις.
Πρέπει να έρθεις αντιμέτωπος με το φόβο σου για να πετύχεις τον στόχο σου (κορεάτικη παροιμία)
Χρωστάμε ενός λεπτού κραυγή για κάθε στιγμή που σιωπήσαμε (Λιλή Ζωγράφου)
Τα λάθη μου είναι η ζωή μου (Σ. Μπέκετ)
Η εργατική μέλισσα δεν έχει καιρό για θλίψη (Ουίλιαμ Μπλέικ)
Αν δεν φτάσει ο άνθρωπος στο χείλος του γκρεμού, δεν βγάνει η ράχη του φτερούγες να πετάξει…. (Νίκος Καζαντζάκης)
Ονειρεύομαι να φυσάει άνεμος δυνατός, να πάρει μακριά όλα τα σκουπίδια της ζωής μου. (Νίκος Καζαντζάκης)
«Μια μέρα θα πεθάνουμε».
«Ναι, αλλά όλες τις υπόλοιπες θα ζήσουμε».
(Τσάρλι Μπράουν-Σνούπι)
Αλήθειες που δεν φωνάζουν, αλλά σε σταματούν για λίγο, σε κάνουν να σκεφτείς, να αναμετρηθείς με τον εαυτό σου. Λόγια που υπογραμμίζουν το κεντρικό νόημα του βιβλίου: ότι ο άνθρωπος χρειάζεται να περάσει από τις δικές του «συμπληγάδες» για να φτάσει στη δική του λύτρωση. Ότι η προσωπική μεταμόρφωση δεν έρχεται από την άνεση, αλλά από τις δοκιμασίες που σε αναγκάζουν να δεις ποιος πραγματικά είσαι.
Εν κατακλείδι, το βιβλίο Συμπληγάδες μένει μέσα σου όχι επειδή υψώνει τη φωνή του, αλλά, επειδή ψιθυρίζει ακριβώς εκεί που πονάς. Σε αγγίζει με τρόπο ήσυχο αλλά βαθύ, σαν μια αλήθεια που γνώριζες ήδη, αλλά χρειαζόσουν κάποιον να σου τη θυμίσει. Είναι ένα βιβλίο που δεν σε αφήνει όπως σε βρήκε και αυτό πάντα θα είναι ένα σημάδι, ότι άγγιξε κάτι ουσιαστικό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου