Αφιερωμένο στη Μαρινέλα μας «Για τη φωνή που μας μεγάλωσε και μας ταξίδεψε…» Γιούλη Τσακάλου

Αφιερωμένο στη Μαρινέλλα μας

«Για τη φωνή που μας μεγάλωσε και μας ταξίδεψε…»

"19 Μαΐου 1938 - 28 Μαρτίου 2026"

Σήμερα το απόγευμα, ο χρόνος δεν σταμάτησε· ράγισε. Σαν να έγειρε για λίγο ο ουρανός, σαν να βάρυνε από μια φωνή που έμαθε να τον διασχίζει χωρίς δρόμους, κι όμως, εσύ τους ανακάλυψες. Όχι με βήματα, αλλά με ανάσες. Όχι με χάρτες, αλλά με εκείνη τη φλόγα που έκαιγε μέσα σου και γινόταν τραγούδι.

Με κείνη τη φωνή που όταν ακουγόταν όλα γύρω ευλαβικά σιωπούσαν.

Πέτα ψηλά τώρα πια αγαπημένη μας.....

Δεν ήσουν απλώς μια ερμηνεύτρια. Ήσουν το πέρασμα από τη σιωπή στη συγκίνηση. Η στιγμή που ο άνθρωπος λυγίζει και, αντί να σωπάσει, τραγουδά. Στη φωνή σου υπήρχε κάτι αρχέγονο, σχεδόν ανεξήγητο σαν να κουβαλούσε μνήμες που δεν ήταν μόνο δικές σου, αλλά όλων μας. Έκανες τον πόνο κοινό τόπο και την αγάπη μια υπόσχεση που, έστω για λίγο, κρατιόταν.

Υπήρχαν νύχτες που δεν άντεχαν τίποτα άλλο παρά εσένα. Νύχτες που οι λέξεις δεν έβγαιναν, μα ερχόσουν εσύ και τις έλεγες όλες, μία προς μία, με εκείνη την καθαρότητα που δεν επιτρέπει ψέματα. Κι εκεί, μέσα σε μια μελωδία, ο κόσμος γινόταν υποφερτός. Όχι γιατί άλλαζε, αλλά γιατί τον ένιωθες.

Δεν τραγουδούσες για να ακουστείς. Τραγουδούσες για να ειπωθούν όσα φοβόμασταν να παραδεχτούμε. Κι έτσι, χωρίς θόρυβο, χωρίς επίδειξη, κατάφερες το πιο δύσκολο: να γίνεις αναπόσπαστο κομμάτι της μνήμης μας. Όχι σαν ανάμνηση μακρινή, αλλά σαν κάτι ζωντανό, που επιστρέφει, επιμένει, αναπνέει μαζί μας.

Σήμερα, η απουσία σου δεν μοιάζει με τέλος. Μοιάζει με μια βαριά, σχεδόν ιερή σιωπή. Από εκείνες που δεν ζητούν εξηγήσεις, μόνο χώρο για να απλωθούν. Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν μεταμορφώνονται. Γίνονται ψίθυρος, γίνονται ρίγος, γίνονται εκείνη η ανεπαίσθητη δόνηση της καρδιάς όταν μια μελωδία σε βρίσκει απροετοίμαστο.

Και τότε καταλαβαίνεις: είσαι ακόμη εδώ.

Αν κάποτε θελήσουμε κι εμείς ν’ αλλάξουμε ουρανό, δεν θα ψάξουμε δρόμους. Θα κλείσουμε τα μάτια και θα σε ακούσουμε. Γιατί εσύ απέδειξες πως ο ουρανός δεν αλλάζει με φυγή αλλά με φωνή.

Γιατί

Καμιά φορά (Στίχοι)

Καμιά φορά

λέω ν' αλλάξω ουρανό

μα δεν, μα δεν υπάρχουν δρόμοι

κι άλλη φορά

σκέφτομαι πόσο σ' αγαπώ

και σου ζητώ συγγνώμη

Τώρα δεν είμαστε παιδιά

να 'χουμε φως μες στην καρδιά

να μας σκεπάζει

μα σ' αγαπώ, σου το 'χω πει

κι η αγάπη σου σαν Κυριακή

με ξεκουράζει

Καμιά φορά

λέω ν' αλλάξω ουρανό

μα δε, μα δεν υπάρχουν δρόμοι

κι άλλη φορά

σκέφτομαι πόσο σ' αγαπώ

και σου ζητώ συγγνώμη

Βλέπεις πως άλλαξ' ο καιρός

κι έγινε ο κόσμος βροχερός

όλο χαλάζι

μα σ' αγαπώ, σου το 'χω πει

κι αν όλα μοιάζουν φυλακή

δε με πειράζει

Καλό σου ταξίδι, μεγάλη κυρία της ελληνικής ψυχής. Δεν σε αποχαιρετάμε. Σε κρατάμε εκεί που πάντα ανήκες μέσα μας, εκεί όπου τίποτα αληθινό δεν τελειώνει.

Γιούλη Τσακάλου 

 

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Αναστασίας Δημακοπούλου για το βιβλίο "ΚΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΘΕΡΙΖΕΙΝ"Ελευθερία Μεταξά, Εκδόσεις Μίνωας

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ

ΚΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΘΕΡΙΖΕΙΝ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΝΩΑΣ

 

  Το ΚΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΘΕΡΙΖΕΙΝ της Ελευθερίας Μεταξά που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ, είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ που εξερευνά τα όρια ανάμεσα στη λογική και την παραφροσύνη, χρησιμοποιώντας μια αστυνομική υπόθεση ως μέσο για να φωτίσει βαθύτερα ανθρώπινα και κοινωνικά τραύματα. Η συγγραφέας χτίζει μια πολυεπίπεδη ιστορία, όπου το παρόν και το παρελθόν μπλέκονται αδιάκοπα, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα υπόγειας έντασης που κυλά κάτω από κάθε σκηνή.

  Στο επίκεντρο βρίσκεται ο νεαρός αστυνομικός Οδυσσέας Γιαβρόγλου, ο οποίος αναγνωρίζει ανάμεσα σε κλοπιμαία, το μενταγιόν της μητέρας του, ένα αντικείμενο που είχε εξαφανιστεί τη μέρα της δολοφονίας της. Η αναγνώριση αυτή λειτουργεί σαν σπίθα, που πυροδοτεί μια αλυσίδα αποκαλύψεων και ανατροπών, οδηγώντας τον Οδυσσέα σε μια επικίνδυνη πορεία, όπου η προσωπική του αλήθεια συγκρούεται με τις μαρτυρίες και τα επίσημα ευρήματα της αστυνομίας. Αυτή η σύγκρουση επηρεάζει την ψυχολογία του Οδυσσέα δοκιμάζοντας τα όρια της λογικής και της ψυχικής αντοχής του.

Η ομολογία του συλληφθέντα στρέφει τις υποψίες στον βουλευτή Αντίνοο Σαρακηνιώτη, μια εμβληματική μορφή της αντιδικτατορικής δράσης. Η εμπλοκή του Σαρακηνιώτη δεν είναι μόνο μια ξαφνική ανατροπή στην πλοκή. Δείχνει ακόμα, πόσο διαφορετικός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος από αυτό που φαίνεται προς τα έξω. Άλλο η δημόσια εικόνα του — ο γνωστός, σεβάσμιος πολιτικός — και άλλο η πραγματική του ζωή, με μυστικά και πλευρές που δεν γνωρίζει κανείς.

  Όταν ο ίδιος ο βουλευτής βρίσκεται δολοφονημένος, ο Οδυσσέας μετατρέπεται από κατήγορος σε κατηγορούμενο, εγκλωβισμένος σε ένα φάσμα κατηγοριών, που τον παρουσιάζουν ως ένοχο. Η σύλληψή του αποκαλύπτει τις αδυναμίες και τις προκαταλήψεις του αστυνομικού συστήματος, καθώς ο προϊστάμενός του, Ευθύμης Λάπας, αντιμετωπίζει την υπόθεση, ως υπερβολικά προσκολλημένος στους νόμους και στους κανόνες, χωρίς να σκέφτεται την ουσία και τις ιδιαιτερότητες της υπόθεσης.

  Το δίδυμο Μάνος Βαρσάμης και Έλσα Γληνού αναλαμβάνει να κινηθεί ανεξάρτητα, με οδηγό την πίστη του στην αθωότητα του Οδυσσέα. Η συνεργασία τους βασίζεται στην εμπειρία του πρώην αστυνομικού σε συνδυασμό με την ψυχολογική διεισδυτικότητα της Έλσας. Μαζί λειτουργούν, σαν μια ήρεμη, σταθερή δύναμη που βάζει τάξη στο χαώδη μπέρδεμα της υπόθεσης. Η έρευνά τους αποκαλύπτει ένα παρελθόν σημαδεμένο από τη δικτατορία με εξορίες στη Γυάρο, ψυχιατρικούς εγκλεισμούς, πολιτικές διώξεις και μια σειρά από επιστολές που κρύβουν αλήθειες, τις οποίες κανείς δεν θέλει να αντιμετωπίσει. Η συγγραφέας δεν χρησιμοποιεί αυτά τα ιστορικά γεγονότα απλώς σαν σκηνικό. Τα παρουσιάζει ως γεγονότα που καθόρισαν τις ζωές των ηρώων και εξακολουθούν να επηρεάζουν όσα συμβαίνουν στο παρόν.

Η αφήγηση κινείται ανάμεσα στο «σήμερα» και στο «τότε», αποκαλύπτοντας σταδιακά, πώς τα ψέματα, οι μισές αλήθειες και οι σιωπές έχουν χτίσει μια πραγματικότητα εύθραυστη. Η συγγραφέας δεν ενδιαφέρεται μόνο, για το ποιος διέπραξε τα εγκλήματα, αλλά κυρίως για το πώς οι άνθρωποι κατασκευάζουν και αναπαράγουν γεγονότα και καταστάσεις. Κάθε πρόσωπο κουβαλά τη δική του εκδοχή, τα δικά του μυστικά και τις δικές του μνήμες, που συχνά δεν συμφωνούν μεταξύ τους.

  Η συγγραφέας χτίζει την αγωνία με έναν τρόπο, που σε παρασύρει χωρίς να το καταλάβεις, χωρίς υπερβολική βία, αλλά με ψυχολογική ένταση που κορυφώνεται σταδιακά. Η Ελευθερία αφήνει την αγωνία να απλώνεται σιγά‑σιγά, σαν μια ένταση που μεγαλώνει χωρίς να το καταλαβαίνεις. Σε οδηγεί μέσα από μισόλογα και υπαινιγμούς, μέχρι που νιώθεις πως περιμένεις απαντήσεις, που όμως δεν έρχονται ποτέ. Κάθε σελίδα μοιάζει να υπόσχεται κάτι, αλλά τελικά σου δίνει μόνο έναν νέο γρίφο. Η πλοκή λειτουργεί σαν παζλ, όπου κάθε κομμάτι αποκαλύπτει μια νέα διάσταση της ιστορίας, μέχρι να φτάσει ο αναγνώστης σε αποκαλύψεις που ανατρέπουν, όσα θεωρούσε δεδομένα. Το μυθιστόρημα αναδεικνύει το πώς το παρελθόν μπορεί να επιστρέψει με ορμή, απαιτώντας δικαιοσύνη, λύτρωση ή εκδίκηση.

 

  Στο σύνολό του, το βιβλίο δεν μιλά μόνο για μια αστυνομική υπόθεση· μέσα από την ιστορία σχολιάζει και το πώς λειτουργούσε η κοινωνία εκείνης της εποχής και πώς τα γεγονότα της δικτατορίας επηρέασαν τους ανθρώπους. Η συγγραφέας καταφέρνει να δημιουργήσει μια ιστορία που δεν κρατά τον αναγνώστη μόνο με την αγωνία, αλλά και με τη συναισθηματική και ηθική της πολυπλοκότητα, διότι δεν μιλά μόνο για φόνους και μυστικά. Μιλά και για το πώς ήταν η κοινωνία τότε και πώς αυτά τα γεγονότα επηρέασαν τους ανθρώπους.

  Εν κατακλείδι, είναι ένα έργο που μιλά για το βάρος της μνήμης, την ανάγκη για αλήθεια και το τίμημα της δικαιοσύνης, προσφέροντας μια εμπειρία που μένει ζωντανή και μετά την τελευταία σελίδα.

 

 

 

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Τάνιας Χαμοπούλου για το βιβλίο " ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΘΕΟΥΣ " Ειρήνη Μαλάμου, εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΘΕΟΥΣ

Ειρήνη Μαλάμου

Εκδόσεις: ΜΙΝΩΑΣ

 

Στις 4 Σεπτέμβρη του 2023 η ιδιωτική ντετέκτιβ Άννα Βραχωρίτη, ανύπαντρη με έναν 18χρονο γιο και ένα παρελθόν γεμάτο σκιές και δαίμονες, φτάνει στα Τρίκαλα για να ερευνήσει το μυστήριο που κρύβει ένα ερειπωμένο κονάκι στην μέση του Θεσσαλικού κάμπου που κληρονόμησε από τους γονείς της. Εκεί συναντά τον Νάσο Βρυώνη, έναν ντόπιο καθηγητή ιστορίας που προθυμοποιείται να την οδηγήσει στα ίχνη του και να δώσει τις απαντήσεις στα ερωτήματα που την ταλανίζουν. Η συνάντησή τους μετατρέπεται σε εφιάλτη κάτω από τις απρόσμενες συνθήκες του Κατακλυσμού Ντάνιελ που σαρώνει τον κάμπο, προκαλεί τεράστιες καταστροφές και αφήνει πίσω του 17 νεκρούς. Οι δυο τους εγκλωβίζονται στο κονάκι δοκιμάζοντας τις αντοχές τους, ενώ τα φαντάσματα του παρελθόντος ξυπνούν. Η Άννα 20 χρόνια πριν είχε βρεθεί ξανά στο κονάκι.

Ο Παναγής Ζάρκος γεννήθηκε το 1844 στην Λάρισσα στο χωριό των κολίγων, σε δύσκολες συνθήκες διαβίωσης στην σκιά των τσιφλικάδων και του Οσμάν μπέη. Ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε την Τασία και μαζί απέκτησαν έναν γιο, που τους έκαψαν μαζί με όλο το χωριό για να μην εξαπλωθεί η χολέρα. Του Παναγή του πήραν ό,τι αγαπούσε και γεμάτος οργή σκότωσε τον σούμπαση για την απώλεια της οικογένειάς του. Κυνηγημένος έφτασε στα Τρίκαλα, δούλεψε σε ραφτάδικο και πάσχισε να συνηθίσει την πόλη, την δουλειά και την ζωή του. Προσπάθησε να θάψει τις μνήμες που ζούσαν μέσα του και τον πονούσαν. Μόνος, χωρίς τίποτα δικό του, δεν ήθελε κοινωνικές επαφές. Ήταν γεννημένος αγρότης και σκοπός του ήταν να μαζέψει λεφτά να αγοράσει δική του γη. "Είχε δώσει υπόσχεση να υπηρετήσει τον αγώνα, να πάρει εκδίκηση για τους νεκρούς του, να πετάξει από την γη των πατεράδων του τους αλιβάνιστους, να γίνει αυτή η γη κάποτε δική του." Η δίψα για ελευθερία τον οδήγησε στο κονάκι.

Ο Χασάν, από τους μαχαλάδες της Άγκυρας, στα 22 του εγκαταλείπει την οικογένειά του και πάει στην Κωνσταντινούπολη για να ζήσει όπως θέλει ο ίδιος κι όχι ο πατέρας του. Διψούσε για πλούτη και εξουσία και παρουσιάζοντας μια ψεύτικη ιστορία για την οικογένειά του καταφέρνει να μπει στους κύκλους των πλουσίων. Θα παντρευτεί την Ζεϊνέπ, την μεγαλύτερη κόρη του Μαχμούτ αγά αλλά ερωτεύεται και την χριστιανή Ειρήνη, την οποία παίρνει ως δεύτερη σύζυγο. Με τον τίτλο του μπέη φεύγει για την Κόνιτσα με σκοπό να φτιάξει μια ευτυχισμένη οικογένεια και να γίνει αγαπητός στους Τούρκους και χριστιανούς κατοίκους της. Μετά από αρκετά χρόνια, για την ασφάλεια της οικογένειάς του, πάνε στα Τρίκαλα κι αγοράζουν το κονάκι.

Ένα μυθιστόρημα που κινείται παλινδρομικά ανάμεσα σε δύο χρονικά επίπεδα, ξεκινώντας από το παρόν και επιστροφή στα μέσα του 19ου αιώνα, από τη Θεσσαλία, την Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη, στα χωριά της Κόνιτσας, στο Παρίσι και πίσω στα Τρίκαλα και τη δύση της οθωμανικής κυριαρχίας. Μια ολόκληρη εποχή, μέσα από το χρονικό του Χασάν μπέη και του Παναγή, οι οποίοι χαράζουν τα όρια της ζωής τους ανάμεσα στα θέλω και τα πρέπει τους, στην καρδιά και την λογική τους.

Ένα καλογραμμένο πολυεπίπεδο και πολυπρόσωπο μυθιστόρημα για απαιτητικούς αναγνώστες, στο οποίο η συγγραφέας "στήνει" άψογα τις ιστορίες της μέσα στο ιστορικό υπόβαθρο και σε πραγματικά γεγονότα ανάμεσα στην επανάσταση και την απελευθέρωση, μετά από ενδελεχή έρευνα και μελέτη για την εποχή. Μισός αιώνας παραμονής ανάμεσα σε δύο Θεούς, δύο κόσμους...μια εποχή γεμάτη μυστήριο και αντιφάσεις για τους Έλληνες που ζούσαν κι ανέπνεαν στη σκιά των μιναρέδων, ενώ η Παλιά Ελλάδα είχε ήδη απελευθερωθεί.

Η μυθοπλασία έχει πλούσια και συναρπαστική πλοκή, μέσα σε μία κινηματογραφική ατμόσφαιρα, γεμάτη ανατροπές και συγκλονιστικές αποκαλύψεις, που καθηλώνουν και κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Η γραφή της συγγραφέως είναι υπέροχη, ρεαλιστική αλλά και κάποιες φορές λυρική, σκληρή αλλά και ευαίσθητη, πάντα με έντονη συναισθηματική φόρτιση, χωρίς φλυαρίες. Κάθε πρόσωπο της υπόθεσης πέρα από τους βασικούς πρωταγωνιστές έχει την δική του απαραίτητη συνδρομή στην ένταση, τις συγκρούσεις και τα διλήμματά της.

Τρεις βαθιά ανθρώπινες ιστορίες σε διαφορετικούς χρόνους, τις οποίες η συγγραφέας ενώνει με εξαιρετική μαεστρία, σεβασμό και ευαισθησία σε μία που έχει ιστορική, κοινωνική αλλά και αστυνομική διάσταση. Η ιστορία των κολίγων της Θεσσαλίας και η πλήρης απελευθέρωση από την εποπτεία του σουλτάνου, κοινωνικά ζητήματα για την συνύπαρξη και τις σχέσεις μεταξύ των αλλόθρησκων, την θρησκεία, την πίστη και την οικογένεια αλλά και το μυστήριο που κρύβεται πίσω από το παρελθόν της Άννας και του Νάσου, συναντιούνται μέσα σε ένα κονάκι στην μέση του κάμπου, ένα φθαρμένο από τον χρόνο αρχοντικό που κρύβει μυστικά, στενοχώριες, βάσανα, ντέρτια και καημούς.

Στο βιβλίο αυτό δεν πρωταγωνιστούν οι αγώνες και οι μάχες, αλλά η εσωτερική πάλη του ανθρώπου, η αναμέτρησή του με την υποταγή και την εξουσία, τον έρωτα και την προδοσία, το καλό και το κακό, την έχθρα και τη φιλία, την ηθική και την ανηθικότητα, το πάθος και την αμαρτία, το φως και το σκοτάδι με μοναδικό σκοπό την ευτυχία.

Το "Ανάμεσα σε δύο θεούς" είναι ένα έργο που αφήνει σκέψεις και συναισθήματα να ωριμάσουν μέσα στον αναγνώστη, ακόμη και μετά την τελευταία του σελίδα. Είναι μία μοναδική πρόταση για όσους αγαπούν τα μυθιστορήματα με ψυχολογικό βάθος και υπαρξιακές αναζητήσεις.

 

 

 

 

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Αναστασίας Δημακοπούλου για το βιβλίο "Τα τέσσερα παιδιά" Λία Καραγιαννοπούλου

Τα τέσσερα παιδιά – Ανεμος Εκδοτική

ΛΙΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

 

  Τα τέσσερα παιδιά της Λίας Καραγιαννοπούλου είναι μία νουβέλα, με λυρικό, εξομολογητικό χαρακτήρα, που εκτυλίσσεται μέσα από τη συνομιλία δύο γυναικών σε έναν ακαθόριστο χώρο και χρόνο. Παρότι παρουσιάζεται ως διάλογος, στην ουσία αποτελεί έναν μονόλογο που ρέει σαν χείμαρρος, με έντονη συναισθηματική φόρτιση και ποιητική γλώσσα.

 

  Η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από δύο γυναίκες που κάθονται δίπλα‑δίπλα σε έναν απροσδιόριστο χώρο και χρόνο. Μιλούν εξομολογητικά, σαν να ανοίγουν η μία την ψυχή της στην άλλη. Παρότι φαίνεται ότι συνομιλούν, στην πραγματικότητα το βιβλίο παρουσιάζεται σαν ένας συνεχής μονόλογος, ένας χείμαρρος σκέψεων και συναισθημάτων, που ξεχύνεται χωρίς διακοπή.

  Καθώς η μία γυναίκα μιλά, αποκαλύπτει μια ιστορία γλυκιά και πικρή μαζί, όπως το γλυκό του κουταλιού που εμφανίζεται συμβολικά στο κείμενο.

Η αφήγηση έχει παραμυθένια αύρα και στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, σαν ένα παραμύθι για μεγάλους.

 

  Η γραφή της είναι απλή αλλά βαθιά, με ρυθμό που θυμίζει προφορική αφήγηση και με μια ζεστασιά που αγγίζει τον αναγνώστη.

 

  Στο βιβλίο μας τα τέσσερα παιδιά δεν είναι απλώς πρόσωπα μιας ιστορίας, είναι οι τέσσερις εκφάνσεις της ανθρώπινης ψυχής. Αντιπροσωπεύουν την ανάγκη να αγαπηθούμε, να προστατευτούμε, να ακουστούμε και να αντέξουμε. Μέσα από αυτά, η συγγραφέας δείχνει πως η φροντίδα δεν είναι μόνο πράξη, αλλά και τρόπος να υπάρχουμε δίπλα στον άλλον.

  Η αφήγηση φωτίζει το πώς η ανθρώπινη επαφή μπορεί να γίνει καταφύγιο. Όταν κάποιος μοιράζεται τον πόνο του, δεν μικραίνει μόνο το βάρος, μεγαλώνει και ο χώρος για κατανόηση. Η αλήθεια, ειπωμένη με τρυφερότητα, λειτουργεί σαν ένα παράθυρο, που αφήνει φως και ζεστασιά να μπουν, εκεί, όπου πριν υπήρχαν σκιά και παγωνιά.

 

  Στο τέλος, το βιβλίο αφήνει μια αίσθηση λύτρωσης. Θυμίζει ότι η ζωή δεν είναι ποτέ μόνο χαρά ή μόνο δυσκολία, είναι το μείγμα των δύο που μας κάνει ανθρώπους. Και ότι η τρυφερότητα, η απλή, καθημερινή, ανθρώπινη τρυφερότητα, μπορεί να ενώσει ανθρώπους που μέχρι πριν λίγο ήταν ξένοι.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ