ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Αναστασίας Δημακοπούλου για το βιβλίο "ΧΟΡΟΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ" ΝΙΚΟΛ ΑΝΝΑ ΜΑΝΙΑΤΗ, Εκδόσεις Ψυχογιός

ΝΙΚΟΛ-ΑΝΝΑ ΜΑΝΙΑΤΗ

ΧΟΡΟΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ 

 

  Η πολυγραφότατη και ιδιαίτερα δημοφιλής συγγραφέας Νικόλ‑Άννα Μανιάτη, με το μυθιστόρημά της Χορός στο σκοτάδι, επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά την ικανότητά της να συνδυάζει το αστυνομικό μυστήριο με βαθύτερους κοινωνικούς προβληματισμούς. Η συγγραφέας δεν περιορίζεται στην παρουσίαση μιας απλής υπόθεσης εγκλήματος, αλλά δημιουργεί ένα σύνθετο πλέγμα γεγονότων, όπου πολλοί φόνοι και εξαφανίσεις συνδέονται σταδιακά μεταξύ τους. Το «σκοτάδι» του τίτλου συμβολίζει τόσο την έλλειψη στοιχείων όσο και τη σκοτεινή πλευρά της κοινωνίας και των ανθρώπων.

 

  Κεντρικός ήρωας είναι ο υπαστυνόμος Περικλής Χρηστίδης, ένας άνθρωπος που δεν παρουσιάζεται ως αλάνθαστος ή υπερήρωας. Αντίθετα, η συγγραφέας τον δείχνει με τις αδυναμίες, τους φόβους και τις εσωτερικές του συγκρούσεις. Αυτή η ανθρώπινη διάσταση τον κάνει πιο αληθινό και επιτρέπει στον αναγνώστη να ταυτιστεί μαζί του. Η πορεία του μέσα στην υπόθεση μοιάζει με έναν «χορό στο σκοτάδι», όπου κάθε στοιχείο μπορεί να είναι παραπλανητικό και κάθε βήμα κρύβει κινδύνους.

 

  Το βιβλίο έχει έντονη κοινωνική διάσταση. Η συγγραφέας αγγίζει θέματα όπως η σωματεμπορία, η εκμετάλλευση γυναικών και η αδιαφορία των θεσμών. Χωρίς υπερβολές ή διδακτισμό, παρουσιάζει μια σκληρή πραγματικότητα που συχνά μένει κρυμμένη.

 

  Αφηγηματικά, η ιστορία προχωρά μέσα από πολλές διαφορετικές υποθέσεις που εξελίσσονται ταυτόχρονα. Στην αρχή φαίνονται άσχετες μεταξύ τους, αλλά όσο προχωρά το βιβλίο αρχίζουν σιγά‑σιγά να ενώνονται, σαν κομμάτια από ένα παζλ που τελικά σχηματίζουν μια ενιαία εικόνα. Αυτή η τεχνική δίνει ζωντάνια και ρυθμό στην αφήγηση, γιατί ο αναγνώστης θέλει συνεχώς να μάθει, πώς συνδέεται το ένα γεγονός με το άλλο. Παρόλο που υπάρχουν πολλές παράλληλες γραμμές, η συγγραφέας δεν μπερδεύει τον αναγνώστη, τον καθοδηγεί ομαλά από τη μία εξέλιξη στην άλλη.  Η συγγραφέας ξέρει πότε να αποκαλύψει ένα στοιχείο και πότε να αφήσει κάτι μισό, ώστε να κρατήσει την αγωνία. Η αφήγηση είναι τόσο ζωντανή και καλοδουλεμένη, ώστε ο αναγνώστης νιώθει ότι συμμετέχει ενεργά στην έρευνα και ότι κάθε νέο κεφάλαιο τον φέρνει πιο κοντά στη λύση.

 

  Συμπερασματικά, το Χορός στο σκοτάδι είναι ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει το αστυνομικό μυστήριο με μια ουσιαστική κοινωνική ματιά. Η Νικόλ‑Άννα Μανιάτη καταφέρνει να δημιουργήσει μια ιστορία που κρατά τον αναγνώστη σε αγωνία, ενώ ταυτόχρονα τον κάνει να προβληματιστεί για τη βία, την εκμετάλλευση και τις σκοτεινές πλευρές της σύγχρονης κοινωνίας. Με ρεαλιστικούς χαρακτήρες και προσεγμένη αφήγηση, το βιβλίο δείχνει πως η αναζήτηση της αλήθειας δεν είναι ποτέ εύκολη υπόθεση, αλλά απαιτεί επιμονή, θάρρος και ηθική δύναμη.

 

  Εν κατακλείδι, είναι ένα βιβλίο που δεν προσφέρει μόνο ευχάριστη ανάγνωση αλλά και ουσιαστικό προβληματισμό, καθώς καταφέρνει να κερδίσει την προσοχή του αναγνώστη από την αρχή και να τη διατηρήσει μέχρι την τελευταία σελίδα.

 

Κωνσταντίνος Καβάφης, γράφει η Γιούλη Γεωργία Τσακάλου

Σαν σήμερα γεννήθηκε, 29 Απρίλη 1863

Σαν σήμερα πέθανε 29 Απρίλη 1933

Ο Κωνσταντίνος Π. Καβάφης διάλεξε ή ίσως του έλαχε να κλείσει τον κύκλο του την ίδια μέρα που τον άνοιξε.

29 Απριλίου.

Σαν να ήθελε να μας θυμίσει πως κάποια πράγματα δεν είναι αρχή και τέλος, αλλά ένας συνεχής, υπόγειος παλμός.

Και τι πιο καβαφικό από αυτό;

Η ζωή να επιστρέφει στον εαυτό της.

Η μνήμη να γίνεται ποίηση.

Και η ποίηση… να γίνεται σχεδόν μοίρα.

Στην άκρη μιας πόλης που δεν τον χώρεσε ποτέ ολόκληρο, κι όμως τον κουβαλά αιώνια, κάθεται ο Καβάφης.

Όχι σε βάθρο. Όχι απόμακρος.

Σε ένα παγκάκι. Δίπλα σου.

Και κάπως έτσι, η ποίηση σταματά να είναι βιβλίο και γίνεται παρουσία.

Στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, εκεί που περνούν βιαστικά τουρίστες, ερωτευμένοι και κουρασμένοι Αθηναίοι, ο Καβάφης δεν στέκει σαν άγαλμα. Περιμένει. Σε προκαλεί σχεδόν να καθίσεις δίπλα του να πεις τα δικά σου, να ακούσεις τα δικά του.

Γιατί ο Καβάφης δεν ήταν ποτέ ποιητής της απόστασης.

Ήταν ποιητής της εσωτερικής φωνής.

Της σιωπής που πονάει.

Της αλήθειας που δεν φωνάζει αλλά μένει.

Αλεξανδρινός μέχρι το κόκαλο.

Με βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν, αλλά καρδιά βυθισμένη στο πιο δύσκολο παρόν: τον άνθρωπο.

Τον φόβο. Την επιθυμία. Την ήττα που δεν φαίνεται.

Και τώρα, ειρωνεία σχεδόν ποιητική, επιστρέφει στην Αθήνα.

Όχι για να δοξαστεί.

Αλλά για να συνυπάρξει.

Το γλυπτό, δωρεά του Ιδρύματος Ωνάση στον Δήμο Αθηναίων, δεν τον υψώνει. Τον φέρνει στο ύψος μας. Σχεδόν επικίνδυνα κοντά.

Σαν να σου λέει:

«Μη με θαυμάζεις. Κατάλαβέ με.»

Και κάπου εκεί θυμάσαι ή ίσως νιώθεις για πρώτη φορά, ότι ο Καβάφης δεν γράφτηκε για να τον διαβάζουμε.

Γράφτηκε για να μας ξεγυμνώνει.

Γιατί κάθε «Ιθάκη» δεν είναι ταξίδι. Είναι δοκιμασία.

Κάθε «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον» δεν είναι ιστορία. Είναι προειδοποίηση.

Και κάθε του ποίημα… είναι μια μικρή, επικίνδυνη αλήθεια.

Και εσύ, που είσαι από την πόλη του, από την Αλεξάνδρεια του μύθου και της μνήμης, το ξέρεις καλύτερα:

ο Καβάφης δεν ανήκει σε καμία πόλη.

Ανήκει σε όσους άντεξαν να κοιτάξουν μέσα τους.

Κι αν ποτέ περάσεις από εκεί, μην τον προσπεράσεις.

Κάτσε δίπλα του.

Δεν θα σου μιλήσει.

Αλλά θα σε καταλάβει.

«Ο ποιητής της καρδιάς μου.

Ο ποιητής κάθε Αλεξανδρινού που, όσο κι αν φεύγει, δεν ξεχνά από πού ξεκίνησε.»

 Γιούλη Τσακάλου 

 

 

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ η άποψη της Αναστασίας Δημακοπούλου για το βιβλίο "Ο άγνωστος στον καθρέφτη"Γεώργιος- Χρυσόστομος Νικολαίδης, Άνεμος εκδοτική

Ο άγνωστος στον καθρέφτη  

Ανεμος εκδοτική

ΓΕΩΡΓΙΟΣ-ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ      

 

   Το μυθιστόρημα Ο άγνωστος στον καθρέφτη αποτελεί ένα πολυεπίπεδο ψυχολογικό θρίλερ που συνδυάζει μυστήριο, κοινωνικό σχόλιο και καυστικότητα. Η ιστορία ξεκινά με δύο απαγωγές που φαίνονται ασύνδετες, όμως σταδιακά αποκαλύπτεται ότι αποτελούν κομμάτια ενός μυστικού θαμμένου για πενήντα χρόνια. Ο συγγραφέας υφαίνει την πλοκή με τρόπο, που κρατά τον αναγνώστη σε συνεχή εγρήγορση, καθώς κάθε αποκάλυψη οδηγεί σε νέα ερωτήματα και κάθε σκηνή λειτουργεί, σαν κομμάτι ενός μεγαλύτερου παζλ.

 

  Οι χαρακτήρες είναι σύνθετοι και πολυδιάστατοι. Η μοιραία γυναίκα, πληγωμένη από τον έρωτα, γίνεται ο καταλύτης της εκδίκησης αλλά και ανατρεπτικών καταστάσεων, ενώ ο σκοτεινός άντρας που τη συνοδεύει διαθέτει δικά του κίνητρα και εσωτερικές συγκρούσεις. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες συμβάλλουν ουσιαστικά στην εξέλιξη της ιστορίας και στην αποκάλυψη του κεντρικού μυστικού, δημιουργώντας ένα κόσμο, όπου καμία λεπτομέρεια δεν είναι τυχαία.

 

  Η γραφή του Νικολαΐδη χαρακτηρίζεται από κινηματογραφικό ρυθμό, καυστικό χιούμορ και έντονη σάτιρα. Η γλώσσα του είναι αιχμηρή, ζωντανή και συχνά προκλητική, ενώ η συνεχής ροή των γεγονότων δημιουργεί μια αίσθηση αδιάκοπης έντασης. Η αφήγηση κινείται ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν, ενώ η οπτική του βιβλίου από διαφορετικές πλευρές κάνουν το κείμενο πιο πλούσιο και ζωντανό.

 

  Η ατμόσφαιρα του βιβλίου είναι σκοτεινή, πυκνή και συχνά αποπνικτική, με το μυστήριο να κυριαρχεί και την ψυχολογική πίεση να αυξάνεται σταδιακά. Ο καθρέφτης λειτουργεί ως κεντρικό σύμβολο, καθώς εκπροσωπεί την αντανάκλαση της αλήθειας, που οι ήρωες αποφεύγουν, την σύγκρουση ανάμεσα στο πραγματικό και το κατασκευασμένο, ανάμεσα στο «είμαι» και στο «φαίνομαι».

 

  Εν κατακλείδι ο άγνωστος στον καθρέφτη είναι ένα μυθιστόρημα που δεν περιορίζεται στη δράση ή στο μυστήριο, αλλά καταδεικνύει πόσο βαθιά ριζωμένες είναι οι μνήμες και οι πληγές που προσπαθούμε να ξεχάσουμε.

  Ο Νικολαΐδης συνθέτει μια ιστορία, όπου οι χαρακτήρες αναμετρώνται με τις επιλογές τους και με στοιχεία του εαυτού τους, που προσπάθησαν να θάψουν, αφού δεν τόλμησαν ποτέ να παραδεχθούν.